කැම්පස් එකේ රැග් කතන්දරයක් :: ඔයා මගේ නංගී වගේමයි! - Cruelty at its best

මේ දවස්වල විශ්ව විද්‍යාල රැග ගැන නොයෙකුත් ඊ-මේල් යනාදිය සංසරණය වෙනවා.

ඒවා ඇත්ත වුනත් නැත්ත වුනත්, පහුගිය දශක දෙකක විතර කාලයේ සමාජයේ සිදුවුණු වෙනස්කම් නිසා රැග් එකත් දැන් අති දරුණු තත්වයකට ඇවිල්ලා වගේ.

මගේ අදහස නම්, මේ රැග් මලඉලව්ව නිසා පොදුවේ විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය ප්‍රජාවට වෙන හානිය අනිත් හැම දේකටම වඩා වැඩි නිසා ඔය අසම්මතයේ සම්ප්‍රදායට දැන් පුල්ස්ටොප් එක තියන්න කාලේ වගේ.

දැන් මෙන්න රැග් සීසන් එකේ කතන්දරයක්.

අළුතින් ශිෂ්‍ය කණ්ඩායමක් විශ්ව විද්‍යාලෙට ආවාම සීනියර් බැච්චල වේලි වේලී ඉන්න කොල්ලෝ හැම දෙනාම උත්සාහ කරන්නේ අළුත් කෙල්ලෝ ටික අල්ලාගෙන මඩවන්නයි.

කෙල්ලන්ට රැග් කරන්න යන කොල්ලන් ගේ විවිධ අරමුණු තියෙනවා.

ඉන් ප්‍රධානම එක තමයි, තමන් ලකුණු ටිකක් දාගෙන, හිතට අල්ලපු කෙල්ලෙක් හිටියොත් මෙදාපාරවත් හිච් වෙන්න ට්‍රයි එකක් දෙන එකයි.

එහෙම අවශ්‍යතාවයක් නැති එවුණුත් ඉන්නවා. උන්ට තමයි කෙල්ලෝ අකමැතිම. මොකද මේ ජාතියේ කොල්ලන්ගේ තමන්ට ලකුණු දා ගැනීමේ කිසිම අදහසක් නැති නිසා, උන් කෙල්ලන්ට කියන කෂඩ කතාවල කිසිම සීමාවක්, චාරයක් නැති වීම.

ඔන්න මේ ආකාරයේ සීනියර් පොරක් එක දවසක් හොඳ ලස්සන ඇහැට කනට පේන, ෆෙෂියෙක් ව අල්ලා ගත්තා කතාවට.

"ඔය නංගී පොඩ්ඩක් මෙහාට එන්න."
"නංගී ගේ නම මොකක්ද?"
"නංගී ගේ ගම කොහේද?"
"නංගී කොයි ඉස්කෝලෙටද ගියේ?"
"නංගී කොයි හෝල් එකේද ඉන්නේ?"

හරිම අමුතු කරුණාවකින් තමයි මේ අයියා ගේ කතාබහ.

නංගීටත් හරි පුදුමයි මේ සීනියර් බැච් එකේ අයියාගේ කරුණාව ගැන. නංගීගෙනුත් කරුණාවන්ත උත්තර ලැබුණා.

"නංගී දන්නවාද ඇයි මං මේ නංගීට, නංගී, නංගී කියලා කතා කරන්නේ කියලා?"

"නෑ අයියේ."

"ඔයා හරියටම මගේ නංගී වගේමයි!"

"ආ, අයියේ ඇත්තද?"

"ඔව් නංගී, එකම උස මහත, එකම මුහුණුවර, නහය, ඇස් දෙක. මගේ නංගියි ඔයයි එක වගේමයි. නිවුන්නු වගේ."

"ආනේ!"

"මට ඔයාව අද දැක්ක ගමන් මගේ නංගීව මතක් වෙලා කඳුළු ආවා නංගී."

"අනේ, ඇයි අයියේ ඒ?"

"මගේ නංගී ගිය අවුරුද්දේ මැරුණා නංගී."

"ආනේ! අනේ අයියේ ඒ මක්වෙලාද?"

"එයා වග බිව්වා නංගී."

"ආනේ, ඇයි අයියේ ඒ?"

"එයා ගේ මූණ කොච්චර කැතද කියන එක එයාට දරාගන්න බැරිවුණා නංගී. එයා ඒ දුකට තමයි පොලිඩෝල් බීලා සිය දිවි නසාගත්තේ!"

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
මෙතන පොලිඩෝල් කියන්නේ කෘමි නාශකයක් (Pesticide) වෙන්න ඕනෑ. ඒවා බිව්වාම තමයි මිනිස්සු මැරෙන්නේ. වල්නාශක (Herbicide) කියන්නේ ඊට වඩා සැර අඩු රසායනික මිශ්‍රනවලටයි. (මගේ ඒ අදහස වැරදියි. පහත කමෙන්ටුවල ඇති විස්තර බලන්න.)

මෙන්න කාලෙකට ඉස්සර වල්නාශකයක් ගැන රේඩියෝවේ ගිය ජිංගලයක්.

ගොජිරි බජිරි මාරුක් ඇතුළු වල් පැල
හාක්‍රොස්වලට වැනසිය හැක කුඹුරුවල
සරුවී වැඩෙයි සරුසාරෙට ගොයම් පැල
හාක්‍රොස් තමයි, වල්නාශක අති ප්‍රභල

(image: http://www.wikinewforum.com/showthread.php?t=16771)

දැන්වීමයි-දිග ඒවා කෙටිකර දෙනු ලැබේ : Too long? Let me shorten it for you

ඉස්සර කාන්තා සඟරාවක් තිබුණා "ශ්‍රී" සඟරාව කියලා. දැන් නං දෙවෙනි ආත්මෙනුත් යන්න ගිහිල්ලා මයෙ හිතේ. අපේ අම්මා ඒ කාලේ ශ්‍රී සඟරාව එකතු කරලා තියෙනවා පොත් පෙට්ටියක්ම පුරෝලා.

මට මතක හැටියට, මේ සඟරාවේ තිබුණු එක විශේෂාංගයක් තමයි "මහ දිග කතාව".

ඕක "මහ දිග කතාව" කිව්වට මොකද සාමාන්‍ය කෙටිකතාවක්. සඟරාවේ තිබුණු අනිත් ලිපි එක්ක බැලුවාම, පිටු ගානක් දිගට යන හින්දයි මේ මහදිග කතාව කියලා නම වැටිලා තිබුනේ!

ඕනෑම මහදිග කතාවක් කෙටියෙන් කියන්න පුළුවන්.

ඒකට හොඳම ක්‍රමය තමයි කවි. විශේෂයෙන්ම අර -හයිකු- වගේ කෙටි කවි.

මෙන්න ඒ වගේ මහදිග කතා කෙටියෙන් කියවෙන කවි දෙකක්.

රිවර්ස් ඉංජිනියරිං දන්න අයට ඕන්නං මේ කෙටි කවි අනුකලනය කරලා අදාල මහදිග කතා ලියා ගන්නත් පුළුවන් වේවි. මෙන්න පලමුවෙනි කවිය.

1. ඒක දිග කතාවක්

ලෝකය කුරිරුය
කටුකය රුදුරුය

නිදහස අහිමිව
සිව් අවුරුදු සිර දඬුවමක් නියමව

හැම අතම අසහනය

... ...

අල්විස් පොකුණේ වතුර සීතලය
මල් පෙති සිනිඳුය
ලෝකය සොඳුරුය෴


මෙන්න දෙවෙනි එක.

2. සසර

පැතුම් සුන්විය
සිතුම් බොඳවිය
පියුම් පරවිය
සුසුම් හිමිවිය෴

(පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ දෙවන වසරේ දී මා විසින් ලියන ලද ඉහත පදවැල ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ බිත්ති පුවරුවේ මුල්වරට පලකරන ලදුව දෙවන වසර අවසානයේ දී මා විසින් හස්තද්වාරයෙන් එලිදක්වන ලද "හන්තානේ කඳු පාමුල" කාව්‍ය සංග්‍රහයට ඇතුලත් කරන ලදී.)

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
මෙන්න කෙටි දේවල් දිග් කරගන්න ඕනෑ අයට මගෙන් උදව්වක්.

කෙටි කතන්දර දිග කරන හැටි මෙතනින් බලන්න.
නොදන්න දෙමලේ - නැවත කියවීම

(image: http://www.today-i-want.com/2011/06/mini-midi-maxi.html)

විස්ස විජ්ජාලය ගැන කයි දෙකක් - Eternal truth about University life?

ඔය උඩින් තියෙන්නේ ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ ෆේස් බුක් පිටුවෙන් උපුටාගත් ඡායාරූපයකි. මගේ කවියක් නොවේ!

මං පේරාදෙනියේ ඉගෙන ගන්න කාලේ එක විනෝදාංශයක් වුනේ කවි ලියන එක. මේවා පල කෙරුණේ ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ බිත්ති පුවරුවේයි.

මං කලා කවයට මුලින්ම සෙට් වෙන්න හේතුවත් කවිම තමයි. කැම්පස් යන්න කලින් ලියපු කවි එකතු කරලා හස්තද්වාරයෙන් ප්‍රකාශනය කරපු කවි පොතක්, ඒ දවස්වලම අපේ ඇන්ටි කෙනෙක් ඔෆිස් එකට ගිහින් එතන වැඩකරපු කවියෙකුට පෙන්නලා තිබුණා. මෑන්ස් ගේ යාළුවෙක් හිටියා ඉංජිනේරු පීඨයේ ඉගෙන ගන්න. මංතුමා පේරාදෙනි යන කොට ඒ පොර තුන්වන වසරේ.

පොර තමයි ඒ වසරේ අපේ ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ සභාපති වුනේ. මාත් කමිටු සාමාජිකයෙක් වුණා.

ඊටත් කලින්ම කළේ ලියවුණු කවි කලා කවයේ පුවරුවේ පළකරන්න දුන්නු එකයි.

සෙකන්ඩ් ඉයර් එකට ගියාම මට බාර වුණා කලා කවයේ එඩිටර් තනතුර.

මේ කවි දෙක ලියවුනේ ඒ කාලේ. මං කැමතිම කවි දෙකක් බව කියන්න පුළුවනි.

විස්ස විජ්ජාලය

ඈත ඉඳන් බලන කලදි
කහ පාටින් බැබලෙනවා
මල් විමනක් කියා සිතී
එන්නට සටනක් දෙනවා
ලඟට ඇවිත් බලන කලදි
රස්නය ටික ටික එනවා
මල් නොවේ ය
ගිණි ගොඩක් ය
ආපු එවුන් පිච්චෙනවා!෴

ඒකට සාක්‍ෂි දෙන්න ඕනෑ තරම් අය ඉඳීවි!

දැන් මෙන්න දෙවෙනි කවිය.

දම්වැල

ඔවුන්ට ද කිසිවෙකු
එසේ කියන්නට ඇත
ඔව්හූ අපට එය
පැවසුවෝය
අපි ද තව පිරිසකට
එය පවසන්නෙමු
ඔවුන් ද මතුදා මෙසේ
කියනු ඇත
අපේ කාලේ කැම්පස් එක
මෙහෙම නෙමෙයි හරි ශෝක්!෴

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
තුන්වෙනි වසරේදී මං කලා කවයේ ලේකම් විදියට කටයුතු කළා. ෆයිනල් ඉයර් එකේදී ඊට වඩා බරපතල වැඩවලට කර ගහන්න වුනු නිසා, කලා කවයේ සංවිධාන කටයුතුවලින්, දුකෙන් වුනත්, ඈත් වෙන්න වුණා.

ඒ කතන්දර පසුවට.

(image: http://www.facebook.com/groups/170520374022/)

දුකට පුං! Am I a pessimist?

සමහර නවකතා, කෙටිකතා හෙම බැලුවාම ඒක නිකං හින්දි චිත්‍රපටියක් වගේ ය කියලා කියවෙනවා නේද?

ඒකට හේතුව තමයි, හින්දි විත්‍රපටි කියන්නේ කෙල්ලටයි, කොල්ලටයි මොන බාධක, හිරිහැර, කරදර, දුක්, කම්කටොලු ආවත් අන්තිමේදී දුෂ්ඨයාව පරදලා, තාත්තා ගේ කැමැත්ත එක්ක බඳින්න හම්බවෙන නිසයි.

හරියටම ඔය මොහොතේ අර නැතිවෙච්ච නිවුන් සහෝදරයාත් ඔතනට එනවා.

මඩොල්දූව, අඹ යහළුවෝ වගේ අපිට කියවන්න ලියපු ළමා කතා පවා ඉවරවුනේ ජොලි මූඩ් එකෙන්.

මං නං සාමාන්‍යයෙන් කැමති දුක්බර කතන්දරවලටයි, විරහ ගීතවලටයි, කඳුළු චිත්‍රපටිවලටයි.

ඒ හින්දමද මන්දා මං කවියක් වුනත් ලියන කොට ටිකක් දුක වැඩියෙන් හිතට අරගෙන තමයි ලියන්නේ.

මං පේරාදෙනියේ ෆස්ට් ඉයර් එකේ ඉන්න කාලේ ලියපු ඒ වගේ දුක්බර කවි රාශියක් පහුගිය දවස්වල මේ කතන්දර බ්ලොග් එකේ දැම්මා. පේරාදෙනි යන්න නොලැබුණ නිසා පොඩ්ඩක් හරි දුකක් හිතේ තියන් හිටපු සමහරු ඒ කවි කියවලා, ඒ ආකාරයෙන්ම හිතට අරං, තමන් ගේ හිත සතුටු කරගත්තා. මටත් සතුටුයි!

මගේ දුකට බර ගතිය අද මට වුනත් පෙනෙන හොඳම උදාහරණය තමයි මේ පහලින් තියෙන දුක කියන කවිය.

මේ කවිය ලියවුනේ අපේ ෆර්ස්ට් ඉයර් විභාග ප්‍රතිපල ආපු කාලේ. අපේ බැච් එකේ හිටිය 250 දෙනාගෙන් විෂයයන් සේරම පාස් වුනු 89 දෙනාගෙන් එකෙක් මංතුමා.

ඒ ජොලිය මගේ හිතේ තිබිලා මගේ ආකෘතියේ කවියක් විදියට එළියට ආවේ මෙන්න මෙහෙමයි. බලන්න එකෛත් හැටි නේද?

දුක

ආණ්ඩුවෙ විභාගය
සමත්වුණු වරදට
දඬුවම
කම්මලක හිරගෙයට
බරපතල වැඩ ඇතුව

මුල් වසරෙ විභාගය
සමත් වුණු වරදට
දඬුවම දිගු විය
තවත් තුන්වසරකට

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
ෆේල් වුණා නම් මොනවා ලියවෙන්න තිබුණාද මන්දා?

(image: http://www.defensivepessimism.com/)

කැම්පස් අයියාගෙන් ඒ ලෙවල් කරන මල්ලී ට ලිපියක් - A letter never sent

ඉස්කෝලේ උසස් පෙල කරන කාලේ අපි හැමෝගෙම සිහිනය වුනේ කැම්පස් යන එකයි. ලංකාවේ තියෙන ආර්ථික ප්‍රශ්ණ නිසා තාමත් හැමෝටම ඒ සිහිනය සැබෑ කරගන්න බැහැ.

යන්න ඕනෑ හැමෝටම කැම්පස් යන්න ප්ලෑන් එකක් ගැන කතන්දරයක් මං මේ දවස්වල ලියාගෙන යනවා.

කැම්පස් සිහිනය සැබෑවෙලා මං පේරාදෙනි ගිහින් එහෙදී ලියපු කවි මේ කතන්දර බ්ලොග් එකේ කයි-කතන්දර විදියට සෑහෙන්න දාලා තියෙනවා. ඒවා බහුතරය මං දැම්මේ සැප්තැම්බර් සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවෙනුයි. අද සෙනසුරාදා නිවාඩු පාඩුවේ ඉන්න දවස නිසා හිතුනා ඔන්න ඔහේ තව එකක් දාන්න.

මේක මං ලිව්වේ මං පේරාදෙනියේ ෆර්ස්ට් ඉයර් එකේ ඉන්න කාලේ දෙවෙනි පාර ඒ ලෙවල්ස් කරන මගේ මල්ලී ගැනයි.

කැම්පස් අයියාගෙන් ඒ ලෙවල් කරන මල්ලී ට ලිපියක්

සරසවියට පිවිසෙන්නට සිතූ පැතූ ඒ දිනයේ
තුන් යාමෙම නිදිමරාන පාඩම් කළ නමුත් මලේ
අද නුඹ වෙහෙසෙන හැටි දැක
දුකක් නැගේ මගේ සිතට
සිතේ මැවෙන සරසවි බිම සක්වල තුල නැතේ මලේ

ලස්සන මල් නැතිය පිපී මුළු ලෝකෙම වේලිලා ය
මහවැලි ගඟ ගැයූ ගීත වැලිගොඩ මැද හිරවෙලා ය
ලස්සන කඳුවැටි නැත අද පිච්චිලාය කරවෙලා ය
හිතන් උන්නු ලෝකෙ නෙමේ වෙන කොහේද තනිවෙලා ය

නැතේ කුසට රස ආහාර කුස ගින්නෙන් හැකිළිලා ය
නැතේ සිතට සැනසිල්ලක් දහසක් බර පැටළිලා ය
හිතේ තිබුණු නිදහස් බව අද ඉබේම නැතිවෙළා ය
සිව් වසරක් සිර ගෙය තුල දුක් විඳින්න සිදුවෙලා ය

සිතන සිතුම් බොඳවෙනවා
පතන පැතුම් සුන්වෙනවා
සරසවි ජීවිතය අග්නි ජාලා මැද ගෙවේ මලේ
ඒත් එපා පැකිලෙන්නට
තව තව උත්සාග හනිං
අයියණ්ඩී වැටුණු වලේ උඹත් වැටි බලන් මලේ

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
මල්ලී ට ලිපියක් කිව්වට මේක පොර කවදාකවත් දැකලා නැතුව ඇති. බ්ලොග් එක බැලුවොත් ඔන්න අද දැක ගනියි!

(පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ පළමු වසරේ දී මා විසින් ලියන ලද ඉහත පදවැල ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ බිත්ති පුවරුවේ මුල්වරට පලකරන ලදුව දෙවන වසර අවසානයේ දී මවිසින් හස්තද්වාරයෙන් එලිදක්වන ලද "හන්තානේ කඳු පාමුල" කාව්‍ය සංග්‍රහයට ඇතුලත් කරන ලදී.)

(image: http://dearbrotherletters.wordpress.com/)

මගේ මතය තමයි හරි මතය, හරිද ඩෝ? - My way or no way!

කාලෙකට ඉස්සර ඉඳලා අද දක්වාම මං නිතරෝම වගේ පාවිච්චි කරන ජෝක් එකක් තමයි මෙන්න මේක.

"ඕනෑම ප්‍රශ්ණයක පැති දෙකක් ඇත, එකක් ඔබේ පැත්තය, අනික හරි පැත්තය!"

මං ජොලියට ඔය කතාව කිව්වට අපේ සමහර ගොයියලා ඉන්නවා, ඇත්තටම හිතන්නේ මෙන්න මෙහෙමයි.

"ඕනෑම ප්‍රශ්ණයක පැති දෙකක් ඇත, එකක් මගේ පැත්තය, අනික වැරදි පැත්තය!"

මෙන්න ඒ වගේ තමන්ගේ මතයම හරි කියලා හිතපු පොරක් ගැන පොඩි කතාවක්.

ඔන්න මං පේරාදෙනියේ ඉගෙන ගන්න කාලේ කාලයක් තිස්සේ දන්න කියන මගේ යාළුවෙක් පේරාදෙනියට තේරුණා.

මේ කියන දවස්වල අපිට යුනිවසිටියේ ෆර්ස්ට් ඉයර් අවසානයේ තියෙන දිගු නිවාඩුව. ඉතිං, පොර මට එහේ යන්න තියෙන දවස මට දන්නපු නිසා මාත් සෙට් වුණා එදාම පේරාදෙනියේ යන්න.

පොරයි තාත්තයි දෙන්නම ආවා. අපි කොළඹ ඉඳලා කෝච්චියේ යි පේරාදෙනියේ ගියේ.

ඉතිං එදා මං වීරයා සේ අංකල්වයි, ෆ්‍රෙන්තාවයි, පොර ගේ ෆැකල්ටියටයි, රෙසිඩන්ෂල් හෝල් එකටයි, සෙනෙට් එකටයි යනාදී මෙකී නොකී තැන්වලට එක්ක ගෙන ගියා.

එදා අපි එහේ නතර වුණා. ෆ්‍රෙන්තා හිල්ඩා එකේ. මං අක්බාර් එකේ. අංකල් ගියා නුවර නෑදෑ ගෙදරක. පහුවදා අංකල්ට ඕනෑ වුණා පුතා එක්ක නුවර දතේ පන්සලට (=ටෙම්පල් ඔෆ් ද ටූත්) ගිහින් වැඳ පුදා ගන්න.

පහුවදා නුවරින් තුනයි ගානට පිටත්වෙන කෝච්චියේ ආපහු තුන් දෙනාම එකට කොළඹ යන්නයි අපි කතා වුනේ. තාත්තයි පුතයි නුවර ඉඳලා එන කෝච්චියට මං පේරාදෙනියෙන් නගින්න මං පොරොන්දු වුණා.

ඔන්න මං පේරාදෙනිය හන්දිය දුම්රිය ස්ථානයේ ඉන්නවා. මගේ මිත්‍රයා ජනේලෙන් ඔළුව දාලා අත වනාගෙන ආපු නිසා මං දුවලා ගිහින් ඒ පෙට්ටියට ම නැග්ගා.

අපි දෙන්නා ඊයේ කතාව එතන ඉඳන් පටන් අරගෙන ඔන්න කොළඹ යනවා.

කඩුගන්නාව හරියෙදී මෙන්න පොර ඇහැව්වා මෙහෙම.

"මචං කතන්දර, අක්බාර් හෝල් එකේ ඉඳලා සරසවි උයන ස්ටේෂමට එන්න විනාඩි කියක් යනවාද?"

සරසවි උයන කියන්නේ මහනුවර ස්ටේෂමත්, පේරාදෙනිය හන්දිය ස්ටේෂමත් අතර තියෙන එකම ස්ටේෂන් එකයි. මේක තියෙන්නේ විශ්ව විද්‍යාල සීමාව මැද.

"මං නං දන්නේ නෑ මචං!" මං කිව්වා "මං කවදාවත් අක්බාර් එකේ ඉඳලා සරසවි උයන ස්ටේෂන් එකට ගිහිල්ලා නෑ."

"මොනවා? ඇයි බං උඹ අද මේ කොච්චියට නැග්ගේත් සරසවි උයනෙන් නේ!"

"නෑ මචං, මං නැග්ගේ පේරාදෙනිය හන්දිය ස්ටේෂන් එකෙන්."

"අනේ පලයං බං යන්න බොරු කියන්නේ නැතුව! මං ජනේලෙන් බලාගෙන නේ ආවේ. උඹ නැග්ගේ සරසවි උයන ස්ටේෂන් එකෙන්මයි."

"මචං, සරසවි උයන තියෙන්නේ ගලහ පාර කිට්ටුව. අක්බාර් හෝල් එකේ ඉඳලා මාර දුරයි. මං මොකටද ඒකට යන්නේ, මේ විනාඩි දෙක තුනෙන් එන්න පුළුවන් පේරාදෙනිය හන්දිය ස්ටේෂම තියෙද්දී?"

මූ වැඩේ අතහරින්නේම නෑ.

"මට නං හොඳටම ෂුවර් කතන්දර, උඹ අද නං නැග්ගේ සරසවි උයනෙන් බව!"

අන්තිමේ දී මං මෙන්න මෙහෙම කිව්වා.

"මචං මං දැන් පහුගිය අවුරුද්දම හිටියේ පේරාදෙනියේ. සිකුරාදාට ගෙදර යන්න කෝච්චියට නැග්ගේ පේරාදෙනිය හන්දියේ ස්ටේෂන් එකෙන්. නමුත් ඉතිං උඹනේ මට වඩා මං කරන කියන දේවල් දන්නේ! උඹ කියනව නං මං පිළිගන්නම් කෝ මං නැග්ගේ සරසවි උයනෙන් කියලා!"

එච්චරයි ඒ කතාව.

අපි වෙනිං මාතෘකාවක් පටන් ගත්තා.

"මචං අර පේන කන්ද, බතලේගල ද, බයිබල් රොක් ද?"

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
තවත් මේ වාගේම කතාවක් තියෙනවා කියන්න.

මේ අවූරුදු විස්සේ කොල්ලෙක් ගේ එකක් නෙමේ, ඒ වගේ දෙගුණයක් වයස කාන්තාවක ගේ එකක්. ඒ කතාව මීලඟට.

(image: http://maps.google.lk)

කැම්පස් ජීවිතේ මල් (මල් වැනි කෙල්ලන් ගැන හෝ ඔතපු මල් ගැන හෝ නොවේ!) - Oh, what a feeling!

දැන් ජීවිතේ ගෙවෙන්නේ අක්බාර් එකේ. මාකස් එකේ ඉන්න කාලේ වගේ උදේටයි හවසටයි ඇවිදින්න නැති නිසා දැන් වැඩිපුර පැය බාගයක් ජීවිතේට එකතු වෙලා.

ඒ මදිවට ඉතිං දැන් අපිට රෑට බත් කන ගමන් බලන්න ටෙලිවිෂන් එකකුත් තියෙනවනේ.

ජීවිතේ මල් කියන්නේ මෙන්න මේකටයි.

මේ කතාව කැම්පස් කෙල්ලෝ ගැන හරි ඔතපු මල් ගැන හරි නොවේය කියලා මං කිව්වේ ඒකයි!

අක්බර් භෝජනාගාරයේ සිට ලියමි

ගල් තිබුණා බත්වල
ගෙඩි ගෝවා මැල්ලුම
පතෝල සහ මුංඇට
කාට හැකිද කන්නට

ඒ ඉස්සර

ගල් හැපුනාවේ ඔහේ
දිය රහ සිහියට නොයේ
බත් කෑවත්, නැතත් මොටද?
ටී.වී. අප හට තියේ

රස ගුණ නොම සිතපල්ලා
විගහට බත් ගිලපල්ලා
ටෙලිවිෂණය නරඹන්නට
බංකුවෙ පෙල ගැහියල්ලා෴

අඟහරුවාදා, බ්‍රහස්පතින්දා සහ සෙනසුරාදා දිනවල කතන්දර බ්ලොගයේ මේ කයි-කතන්දර පල කෙරෙනුයේ 2011 සැප්තැම්බර් සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවෙනි.

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි
මීට අමතරව ඒ දවස්වල ජීවිතේ මල් තිබුණා නං ඒ ඉතිං බගන්දරා මල් තමයි!

(පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ පළමු වසරේ දී මා විසින් ලියන ලද ඉහත පදවැල ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ බිත්ති පුවරුවේ මුල්වරට පලකරන ලදුව දෙවන වසර අවසානයේ දී මවිසින් හස්තද්වාරයෙන් එලිදක්වන ලද "හන්තානේ කඳු පාමුල" කාව්‍ය සංග්‍රහයට ඇතුලත් කරන ලදී.)

(image: )

අක්බාර් හෝල් එකට ටෙලිවිෂන් එකක් ලැබේ - All problems solved!

මට පේරාදෙනියේ ගිය ගමන් නතර වෙන්න නේවාසික පහසුකම් ලැබුනේ මාකස් ප්‍රනාන්දු හෝල් එකේයි. මේ හෝල් එක තිබුනේ කන්දක් මුදුනේ, මාර ලස්සන තැනක්. ඒත් ඉතිං දුර වැඩියි කම්මලට එතන ඉඳලා.

කොහොම හරි අන්තිමේ සෙකන්ඩ් ටර්ම් එකේ ඉඳලා යාන්තං අක්බාර්-නෙල් එකේ ගජේකට සෙට් වෙන්න පුළුවන් වුණා.

මේ කාමර පොඩියි. ඇඳන් දෙකයි, මේස දෙකයි, රවුම් මේසයයි ඇඳි පුටුවයි තිබ්බහම ඇවිදින්න ඉඩ නෑ. බොහොම අමාරුවෙන් තමයි ජීවත් වුනේ.

හැබැයි මාකස් ප්‍රනාන්දු ශාලාවට වඩා අක්බාර් එකේ ඉන්න එකේ ෆැකල්ටියට ලඟ එකට අමතරව තව එක වාසියක් තිබුණා.

ඒක තමයි අක්බාර් එකේ තිබුණු ටෙලිවිෂන් එක!

මේ කවිය ඒ සුන්දර වස්තුව ගැන ලියවුණු එකක්.

ටෙලිෆන්කන්ට් කුමාරියේ

කම්මල් බිම තුල ගෙවෙනා දිවියේ
ඉතිරිව ඇති සැණසුම ඔබ වේ
පාළුව අඳුරුව ගිය ජීවිතයට
මිහිර ගෙනෙන කුමරිය ඔබ වේ

මල හිරු අහසේ සැඟවෙන මොහොතේ
මගේ ලොවට විත් තනිය මකන්නේ
විසිතුරු දේදුණු සමනල පැහැයෙන්
හදවත සතුටින් පුරවාලන්නේ

අද සවසත් මා වෙතට තුරුලූ වී
ලොවේ සොඳුරු බව කියා දියන්නේ
හෙට හවසත් යළි හමුවෙන අටියෙන්
අඳුරු අහස තුල සැඟවීයන්නේ

මගේ ලෝකයට සැනසුම ගෙන එන
රූපවාහිනී කුමරි ඔබයි
සදා අඳුරු මේ ලොව වසනා තුරු
මගේ ආදරය ඔබට හිමියි෴


අඟහරුවාදා, බ්‍රහස්පතින්දා සහ සෙනසුරාදා දිනවල කතන්දර බ්ලොගයේ මේ කයි-කතන්දර පල කෙරෙනුයේ 2011 සැප්තැම්බර් සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවෙනි.

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
ගංගා ගැන, මුහුදු ගැන, කළුගල් ගැන කවි ලියන්න හොඳ නං, මේ කතාකරන, සින්දු කියන ප්ලාස්ටික් මෙටල් පෙට්ටිය ගැන කවියක් ලිව්වහම මක්ක වෙනවද?


(පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ පළමු වසරේ දී මා විසින් ලියන ලද ඉහත පදවැල ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ බිත්ති පුවරුවේ මුල්වරට පලකරන ලදුව දෙවන වසර අවසානයේ දී හස්තද්වාරයෙන් එලිදක්වන ලද හන්තානේ කඳු පාමුල කාව්‍ය සංග්‍රහයට ඇතුලත් කරන ලදී.)

(image: http://www.marcelstvmuseum.com/)

අංකල් ගේ පුත්තු දෙන්නා - Uncle and his two sons

මං කාලෙකට කලින් ලියල පලකළ කඩ්ඩ හොර අයට දෙන එංගලන්තේ යන ශිෂ්‍යත්වයක් ගැන කතන්දරේ මතකයි නේද? ඒ වගේ තවත් කතාවක් කියන්නයි මේ සැට් වෙන්නේ.

අපේ පරණ ගම් පලාත කිට්ටුව හිටියා අංකල් කෙනෙක්. ඒ අංකලුයි, ඇන්ටියි දෙන්නම යුනිවසිටි හෙම ගිය දෙන්නෙක්. අංකල් ප්‍රයිවෙට් සැට්ටරේ තමයි වැඩ කරන්නේ. ඇන්ටි නං මං හිතන්නේ ආණ්ඩුවට කඹුරනවා කොළඹ දෙපාර්තමේන්තුවක. මේ දෙන්නම ලොකු මැනිජර් ලා.

මේ ජෝඩුවට හිටියා පුත්තු දෙන්නෙක්. (අංකල් හොඳ හපනෙක් වගේ, නේද?). මං මේ කොල්ලෝ දෙන්නාව පොඩි කාලේ ඉඳලා දන්නවා.

ඉතිං ඔහොම කාලයක් ගිහින් ලොකු කොල්ලා පහේ පන්තියේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගය හොඳින් පාස් වුණා. ඒ අනුහසින් ඊළඟ අවුරුද්දේ ඉඳලා කොල්ලා යන්න පටන් ගත්තා කොළඹ පැත්තේ ලොකු ජනප්‍රිය ඉස්කෝලෙකට.

ඊට අවුරුදු දෙකකට පස්සේ ඔන්න පොඩි එකා ගේ වාරේ ආවා සිස්සස්සේ කරන්න. ලොකු එකාව වගේම ඉතිං පොඩ්වාවත් ටියුෂන් පන්තිවලට ඇරියා. උපකාරක පොත් පත් ගෙනල්ලා ගෙදරදීත් උදව් පදව් කළා.

අනේ ඒත් කොල්ලා එච්චරම හොඳට පාස් වුනේ නෑ. කොළඹ ලොකු ඉස්කෝලෙකට තියා තරමක් ජනප්‍රිය එකකටවත් යන්න.

කොල්ලට යන්න පුළුවන් කම තිබුනේ ගෙදරින් කිලෝමීටර් දෙක තුනක් දුරින් තිබුණු මහා විද්‍යාලයට විතරයි.

ඒකත් හැබැයි ඒ ගම් පලාතේ හොඳම ඉස්කෝලයක්.

නමුත් අංකල්ගෙයි, ඇන්ටිගෙයි හිතට හරි නෑ. අයිය යන්නේ කොළඹ හොඳ නම ගිය ඉස්කෝලෙකට නේ.

ජෝඩුව හොඳ ජොබ් කරන නිසා, ආර්ථිකේ එච්චර අවුලකුත් නෑ. ඉතිං දෙන්නා තීරණය කළා පොඩි කොලුවා ව දාන්න පෞද්ගලික පාසලකට. අර ඉන්ටර්නැෂනල් ඉස්කෝල කියලා හැඳින්වෙන දේශීය පාසල් වලින් එකක්. ඉගැන්වීම ඉංගිරිසියෙන්. නිල ඇඳුම සුදු නෙමේ අවපාටක්. විභාග එංගලන්තේ ඒවා.

දැන් ලොකු පුතා ස්කූල් බස් එකේ ආණ්ඩුවේ ඉස්කෝලෙට යනවා.
පොඩි පුතා තාත්තා එක්ක කාරෙකේ ප්‍රයිවේට් ඉස්කෝලෙට යනවා.

ඔහොම අවුරුදු තුන හතරක් ගතවුණා.

ලොකු එකා උසස් පෙළ විභාගේ ඉතා හොඳින් සමත් වෙලා යුනිවසිටියට තේරුණා. පොර ගෙදර ඉඳන්ම ඉතිං බස් එකේ දුර ගෙවාගෙන යන්න පටන් ගත්තා කැම්පස්.

ඔය අව් අස්සේ පොඩි එකාත් ඇඩ්වාන්ස් ලෙවල් කළාය කියමුකෝ. පොඩි එකා කෙරුවේ නිකං ලපයි සිපයි ගේ ඇඩ්වාන්ස් ලෙවල් නෙමේ, හොඳ රට ෆොරීන් එක!

ඌත් ඒක පාස් වුණා ඉතාම ඉහලින්.

දැන් ඉතිං මොකද කරන්න වෙන්නේ? පොඩි එකාව යවන්න ඕනෑ පිටරට යුනිවසිටි එකකට!

මට අන්තිමට මේ අංකල්ව මුණ ගැහෙන දවසේ එයා මේ වැඩේට ලක්‍ෂ ගානක් හොයනවා. ඉඩමක් විකුණන්නයි අදහස් කරගෙන හිටියේ.

ලොකු එකා ඒ වෙනකොට යුනිවසිටියේ තුන්වන වසරේ. ගෙදර ඉඳන් බස් එකේ කට්ට කාලා කට්ට එපා වෙලා මේ වෙනකොට යුනිවසිටිය අහල පහල බෝඩිමකට ද කොහෙද සෙට් වෙලාලු!

දැන් නං අංකල්ගෙයි ඇන්ටිගෙයි පොඩි කොල්ලා පිටරට යුනිවසිටියට ගිහින් ඇති මට හිතෙන විදියට.

ලොකු එකා බෝඩිමේ වාතවෙන කොට සමහර විට ඌට හිතෙනවාත් ඇති අනේ මාත් ශිෂ්‍යත්වේ ෆේල් වුනා නං කියලා!

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
තමන්ගේ දරුවන්ට කෙසේ හෝ හොඳ අධ්‍යාපනයක් ලබාදෙන්නට තැත් කරන දෙමව්පියන්ට මේ කතන්දරේ උපහාරයක් වේවා!

මං මේ කතන්දරේ ලිව්වේ දෛවයේ සරදම පෙන්වන්නයි.

(image: Microsoft Clip Art)

හොඳම කවි බූට් කවි ද? Realisation

සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවනේ මං මේ කයි-කතන්දර පලකරන්න පටන් අරං සතියකට විතර පස්සේ මං දාපු එක කවියක්, ඊට කලින් දාපු ඒවට වැඩිය චෝයි කියල බින්දි කියල තිබුණා. මං එදා කිව්වේ, කොහෙමටත් බූට් කවි තමයි නියම රහ තියෙන්නේ කියලයි. හරියට විරහ ගී වගේ.

අමරදේවගේ කඳුළු කතාවේ නිමක් දුටුව දා කියන හැපි එන්ඩින් ලව් සෝන්ග් වඩා මං කැමති මගේ කඳුලින් ඔබේ දෙනුවන් දොවා ලන්නට වරම් නෑ කියන විරහ ගීතයටයි.

මට මතකයි රෝහණ බෝගොඩ කියලා ගායකයෙක් හිටියා (ලඟදී සින්දුවක් ඇහුනේ නෑ ඒකයි හිටියා කියලා ලිව්වේ) මිනිහා කියන්නේම විරහ ගී විතරයි.

මේ පල්ලෙහා දාලා තියෙන කවි දෙකත් මං පේරාදෙනියේ හිටිය මුල් අවුරුද්දේ ලියපු මං කැමතිම කවි දෙකක්.

I: උපමාව

ඔබයි මමයි සඳුයි හිරුයි සේ කියා
උවම් යොදා කවක් ගෙතූයෙමි එදා
එනමුදු මට නොම සිහිවිය ඒ වෙලේ
සඳුයි හිරුයි කිසි කලකදි එක් නොවේ!෴


II: සත්‍යය

ඔබ
සඳ මෙනැයි මම සිතූයෙමි

මා නිවරදිය

සඳ දෙස බලා සැනසුනද
සඳට ලංවිය නොහැක

සඳෙන් බිඳුණද අඳුර
හිමිකර ගත නොහැක සඳ සදා!෴

අඟහරුවාදා, බ්‍රහස්පතින්දා සහ සෙනසුරාදා දිනවල කතන්දර බ්ලොගයේ මේ කයි-කතන්දර පල කෙරෙනුයේ 2011 සැප්තැම්බර් සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවෙනි.

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
සාහිත්‍ය මාසය ඉවර වෙන්න තව දින කීපයයි තියෙන්නේ. ඔහොම යමු, ඔහොම යමු!

(පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ පළමු වසරේ දී මා විසින් ලියන ලද ඉහත පදවැල ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ බිත්ති පුවරුවේ මුල්වරට පලකරන ලදුව දෙවන වසර අවසානයේ දී හස්තද්වාරයෙන් එලිදක්වන ලද හන්තානේ කඳු පාමුල කාව්‍ය සංග්‍රහයට ඇතුලත් කරන ලදී.)

(image: Microsoft Clip Art)

ගෙදර යන්න කලින් දා - A day before the vacation

පේරාදෙනියේ ඉංජිනේරු පීඨයේ අපේ පළමුවෙනි වසර ඇරඹුනේ ඔක්තෝම්බර් මාසේ පළමු සතියේ සඳුදා.

ඒ දවස්වල අධ්‍යයන අවුරුද්දකට වාර තුනක් තියෙනවා. මැද්දේ නිවාඩු දෙකයි, දෙසැම්බර් සහ අප්‍රියෙල්වල. වසර අවසානයේ තමයි විභාග.

මේ කවිය මං ලිව්වේ අප්‍රියෙල් මාසේ.

දැන් නං මේ කයි-කතන්දර (කියවපු අයට) එපාවෙලා ඇති නේද? මොනව කරන්නද ඉතිං සාහිත්‍ය මාසෙ වෙච්චි කොට?

විඳගන්න බැරිනම් විඳවන්නම වෙනවා!

අවුරුද්දට ගෙදර යන්න කලින් දා

පේරාදෙනි ගිණි අව්වේ තැම්බී ගිය සිතට ගතට
කෝස් වර්ක් ඩ්‍රෝවින් කඩු පොත් මැද ගෙවෙනා දිවියට
සිසිලක් සතුටක් සුවයක් සැනසිල්ලක් ලබා දෙන්න
අවුරුදු එනවා, නව වසරක් එළැඹෙනවා

මැස්සන් මකුණන් පිරිච්ච කාමරවල දුක් විඳිමින්
කැන්ටින් බත් ගිල දමමින් දිනෙන් දිනම කෙට්ටු වෙවී
නිදි නොලබා දුක් විඳි දිවියට හෙට සිට විරාමයක්
අවුරුදු කුමරිය එනවා මාත් එක්ක හිනාවෙවී

අම්මා උයනා රසවත් බත් කන්නට හැකිවෙන්නේ
සයිකලයෙන් ගම පුරාම ඇවිදින්නට හැකිවෙන්නේ
නිදි නොමරා සුව යහනේ නිදාගන්න හැකිවෙන්නේ
සියල්ල අමතක කරළා සිනාසෙන්න හැකිවෙන්නේ

පොල්පිති බැට් එක අරගෙන මිදුල පුරා ක්‍රිකට් ගසා
වතුර මලෙන් මලකඩ නොව සීතල ලිඳකින් නාලා
අවුරුදු දා පන්සල් ගොස් වේලුණු සිත සනසාගෙන
තුටින් සිටිය හැකි වේවී කැවුම් කෙසෙල් ගෙඩි කාලා

කම්මල් බිම දුක් විඳින්න හිරගෙය වෙත එන්න කලින්
ජීවිතයේ නියම සුවය විඳිමින් කල් යැවූ ලෙසින්
ආයෙත් සති දෙකක් තුනක් සිත සතුටින් කල් යවන්න
අවුරුදු එනවා, නව වසරක් එළැඹෙනවා෴

අඟහරුවාදා, බ්‍රහස්පතින්දා සහ සෙනසුරාදා දිනවල කතන්දර බ්ලොගයේ මේ කයි-කතන්දර පල කෙරෙනුයේ 2011 සැප්තැම්බර් සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවෙනි.

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි
ගෙදර යනවා කියන එකත් ඉතිං මෙහෙමයි වෙන්නේ. මුල් මාසේ හැම සතියෙම ගියා සිකුරාදා හවස ගිහින් ඉරිදා හවස එන්න.

පස්සේ ඒක සති දෙකකට වරක් යන්න අඩු කළා.

ඊලඟට මාසෙකට පාරක් වගේ.

ඒත් ඉතිං, ඒ මට ගෙදරට තිබුනේ හැතැප්ම පනස් පහක් විතර හින්දා. යාපනේ, මඩකළපුව, ත්‍රිකුණාමලේ කෂ්ටිය නං මං හිතන්නේ ගෙදර ගියේ වාරාවසාන නිවාඩුවට විතරයි.

(පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ පළමු වසරේ දී මා විසින් ලියන ලද ඉහත පදවැල ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ බිත්ති පුවරුවේ මුල්වරට පලකරන ලදුව දෙවන වසර අවසානයේ දී හස්තද්වාරයෙන් එලිදක්වන ලද හන්තානේ කඳු පාමුල කාව්‍ය සංග්‍රහයට ඇතුලත් කරන ලදී.)

(image: http://www.primeradio.lk/)

ඉස්කෝලේ නම හංගන්නේ ඇයි? I have nothing to hide!

තමන්ගේ ජීවිතයේ විවිධ අත්දැකීම් ඇසුරෙන් ලියන බ්ලොග්කාරයෝ හුඟ දෙනෙක් තමන් ඉස්කොලේ කාලෙන් පස්සේ වැඩිදුර අධ්‍යාපනය ලබපු ටෙක් එක, ඉන්ස්ට්ටිටියුට් එක, යුනිවසිටිය ගැන එලිපිට නම සඳහන් කරමින් ලිව්වාට, බොහෝවිට ඊට වඩා කාලයක් තමන් ගත කළ ඉස්කෝලේ ගැන ලියන කොට නම ලියන්නේ නෑ.

මේ ලඟදී මං බ්ලොග් එකක කියෙව්වා පාසල් ගුරුවරයෙක් ළමයෙකුට කළ පහර දීමක් ගැන කතාවක්. ඒක දරුණු චෝදනාවක්. නීතියෙන් දඬුවම් දිය හැකි වරදක්. නමුත් මේ කතාවේ ඉස්කෝලේ මොකක්ද කියලා කෙලින්ම සඳහනක් නෑ. (පස්සෙ දැනගත් විදියට මේක "ලූ!" කතාවක්! ගීතක ගේ පාසල ගැන ගීතක ගේ අත්දැකීමක් නෙමේ).

මාත් ඇතුළු අපේ හුඟ දෙනෙක් යුනිවසිටිය ගැන නමින් ම ලියන්නයි, ඉස්කෝලේ ගැන කොලේ වහලා ලියන්නයි හේතුවක් තියෙනවා.

මට හිතෙන හැටියට ඒකට හේතුව තමයි ඉස්කෝලවලට, විශේෂයෙන්ම ඔය කොළඹ, නුවර, වගේ තැන්වල තියෙන ලොකුයි කියන ඉස්කෝලවලට, සුවිශේෂී අයිතිකාරයෝ ඉන්නවා.

අපි මොකක් හරි දෙයක් ලිව්වොත් උන් ට තද වෙනවා.

යුනිවසිටි ගැන තත්වය එහෙම නෙමේ. යුනිවසිටියට ගිය හැමෝටම යුනිවසිටිය එක සමානව අයිතියි.

මේ ගැන මගේ අත්දැකීමක් "වහෙන් ඔරෝ" කියන්නම්.

ඔන්න මං එක්තරා ලිපියක් ලිව්වා, සඟරාවකට.

මේකේ තියෙන්නේ මං ඒ ලෙවල්ස් කරපු ඉස්කොලේ ගුරුවරියක් ළමයෙකුට බණින එකක් ගැන.

උදාහරණක් ලෙස හිතන්න මේ ළමයා හම් සපත්තු වෙනුවට කැන්වස් සපත්තු දෙකක් දාගෙන ඉස්කොලේ ආවා කියලා. අන්න ඒ වගේ කේස් එකක්. මං ලියපු ලිපියෙන් කියවෙන්නේ දුප්පත්කම නිසා කැන්වස් සපත්තු (උදාහරණයක් පමණි) දාගෙන ආ එක ගැන ගුරුවරිය බැන්න එක වැරදියි කියලායි.

මේ ලිපිය කියවපු මං ගිය මේ කියන ඉස්කෝලෙටම ගිය, හැබැයි මට වඩා ඉස්කෝලේ ගැන අයිතියක් තියෙන, බූවෙකුට තදවෙලා!

පොර කියන්නේ මෙහෙමයි.

"කතන්දර, ඔයා මේ වගේ කතා ඉස්කෝලේ නම දාලා ලියන එක වැරදියි. ඒක ඉස්කෝලේ හොඳ නමට කැළලක්.

ඔයාට තියෙන්නේ මේ විදියට ලිපි ලියන එක නෙමේ, ඉස්කෝළෙට ගිහිල්ලා, කැන්වස් සපත්තු දාන ළමයි ඉන්නවද හොයලා බලලා, ඒ අයට හම් සපත්තු අරං දෙන ව්‍යාපෘතියක් පටන්ගන්න එකයි."

මොකද හිතෙන්නේ පොර ගේ කතාව ගැන? මම ද මෝඩයා? මේ බූවා ද මෝඩයා? නැත්තං දෙන්නාම ද?

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
බූවා ගේ ඒ කතාව එතනින් නතර වුනේ නෑ. පොර මෙහෙමත් කිව්වා.

"කතන්දර, මං මේ ලිපිය ගැන කීප දෙනෙකුට කිව්වා, ඒ අයත් මා එක්ක එකඟ වුණා. ඔයා දිගටම මේ වගේ ලිපි ලිව්වොත් අපිට ඒ ගැන තීරණයක් ගන්න වෙනවා!"

මං වලියට බර පොරක් නොවෙන නිසා හොඳයි, නැත්තං කියන්නේ "අනේ පලයං මෙයා යන්න නිකං විහිළු නොකර!" කියලයි.

ප/ප/ලි:
මේ කතන්දරේ මුලින් කියද්දී මං කැන්වස් සපත්තු කියා දැම්මේ උදාහරණයක් ලෙසිනි.

පසුව මේ ඔරිජිනල් ලිපියම පල කළා.

මෙතනින් බලන්න.
http://kathandara.blogspot.com/2011/09/self-appointed-owners-out-there-need.html

ස්තුතියි!

(image: http://anandaraox.blogspot.com/)

කොට ඒවද හොඳ, දිග ඒවද? - More short poems from my Peradeniya days

මං නං හිතන්නේ ඔය "කවිය කියන්නේ රසවත් වැකියකි!" ද මොකක්ද කියන පරණ සංස්කෘත පඬිවඳන නම් මහ පිස්සු කතාවක් තමයි.

මේක අහල කවි හදන්න හිතන සමහරු වාක්‍යයක් තුනට හතරට කඩල දාන්නත් ඉඩ තියෙනවා. එහෙම කවි ලියන්න පුළුවන් නම් මාසෙකට කවි පොත් දෙකක් විතර ලියන්න පුළුවනිනේ.

මේ පහලින් තියෙන "වෙනස" කියන කවිය ලියන්න මට මාස පහක් හයක් ගියා.

පේරාදෙනියේ දෙවෙනි වාරයේ (ඒ දවස්වල අධ්‍යයන වර්ෂයකට වාර තුනයි) මුලදී හිතට ආපු සිතුවිල්ල ඒ දවස්වල ජනප්‍රිය කෙටි කවි රටාවෙන් කවියක් විදියට ලියවුනේ ෆර්ස්ට් ඉයර් එක්සෑම් එකත් කිට්ටුවෙලා!

වෙනස

වදන් දහසකින්වත්
නොහැකිවිය වටහා දෙන්නට
ඇයට
ආදරයේ මිහිරි බව

නමුදු

එකදු වදනක් නො දොඩා
වටහා දුන්නීය ඇය මට
ආදරයේ කටුක බව෴


ඊලඟට තියෙන "කණපිට" කියන කවියත් ඒ වගේම සෑහෙන්න තටමලා, තටමලා එළියට දාපු එකක්. මාස ගණනක් ගියා මේක ලියන්නත්!

කණපිට

ආදරය යනු
සිසිල සැණසුම සුවය ගෙන දෙන
හදෙහි සොම්නස සතුට පුරවන
සිතෙහි ඇතිවන හැඟීමක් යැයි
අසා තිබුනෙමි පෙර දිනේ

ආදරය යනු
දුක ද කඳුළ ද නිබද හිමිවෙන
හදෙහි දොම්නස සුසුම රඳවන
සිතෙහි නොරුඳෙන සිහිනයක් යැයි
හැඳින ගත්තෙමි අද දිනේ෴

මේ කවි ගැන තව විස්තර කියන්නත් පුළුවනි ඔන්නම්. ඒත් මොකටද, නේද?

අඟහරුවාදා, බ්‍රහස්පතින්දා සහ සෙනසුරාදා දිනවල කතන්දර බ්ලොගයේ මේ කයි-කතන්දර පල කෙරෙනුයේ 2011 සැප්තැම්බර් සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවෙනි.

-කතන්දරකාරයා

(පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ පළමු වසරේ දී මා විසින් ලියන ලද ඉහත පදවැල ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ බිත්ති පුවරුවේ මුල්වරට පලකරන ලදුව දෙවන වසර අවසානයේ දී හස්තද්වාරයෙන් එලිදක්වන ලද හන්තානේ කඳු පාමුල කාව්‍ය සංග්‍රහයට ඇතුලත් කරන ලදී.)

(image: http://usbottlesandfriends.wordpress.com/2011/02/10/let-it-burn/)

බ්‍රහ්මදත්ත කාලේ සිට පැවතෙන තක්සලා වේ ගීතය අද නව රිද්ම (රැප්) සමග - Cover version of a golden oldie

අර බ්‍රහ්මදත්තලා (ඔව්, එක්කෙනෙක් නෙමේ කප්පරක් හිටියා එකම නම තියෙන රජ පොරවල්) බරණැස් නුවර රජ කොරන කාලේ රජ්ජුරූස් ලා ගේ පුත්‍ර රත්නර්ස් ලා ට, තව තව සිටු කෂ්ටියගේ කොල්ලන් ට යන්න දාල තිබුණ ප්‍රයිවේට් යුනිවසිටියක් තක්සලා කියන නගරේ.

ඔය බණ කතාව හින්දා ලංකාවේ යුනිවසිටිවලටත් සාමාන්‍යයෙන් මේ තක්සලාව කියන නික් නේම් එක පාචිච්චි කෙරෙනව තවමත්, විශේෂයෙන්ම ඔය සාහිත්‍යමය වැඩ කටයුතුවලදී.

අපේ පොරවලුත් ඉතිං කැම්පස් සිලෙක්ට් වුණාම, "දෙඤ්ඤං ජම්බු!" කියල හිතල ශිල්ප දක්වල කුමාරියවත් සැට් කරගන්න තමයි එහේ යන්නේ.

මේ කවිපෙල මං ලිව්වේ ෆර්ස්ට් ඉයර් එකේ සෙකන්ඩ් ටර්ම් එකේ විතර.

තක්සලා වේ ගීතය

"(පරණ කෑල්ල)
අල්ලට සිඟාවත් රස නැති අහර කකා
වල් කොල බිම අතුට නිදි නොලැබ දුක් තකා
කල් ගිය රෙදි වැරලි ඇඳ දැලි කුණෙන් වකා
ඇල්මෙන් අකුරු උගනිව් ඉඳිරි වැඩ තකා"

(රැප්)
ජීවිතේ කිසි කලෙක දැක නොමැති බත(*) සමග
ගෙඩි ගෝව මුං ඇට ද තක්කලි ද අනමිනා
බඩේ ගින්දර නිවා ගනු පිණිස ගිල දමමු
කැන්ටිමේ ශුද්ධ වූ බත් තැටිය සසොබනා

මැසි මදුරු උවදුරෙන් කෙසේ හෝ බේරිලා
මකුණන් ට ලේ පිනට දිදී කල් යවමිනා
කැඩී ගිය සයනයේ කොහු නොමැති මෙට්ට මත
නිදා ගමු වැතිරිලා රෑ පුරා සතොසිනා

දිවි ගෙවන්ණට පවා හිමවූ කල මිළ මුදල්
අළුත් ඇඟලුම් ඇඳුම් ගන්න නොම සිතමිනා
මෙහේ එන්ණට කලින් ගත් ඇඳුම් කල් ගියද
තව තවත් අළුත් සේ සෝදමින් අඳිමිනා

හිස මතට පැටවි ඇති සියළු බර දරාගෙන
කෝස් එකෙ සිරත්වය ගැන තවත් හිතමිනා
ඇල්මකින් නොවූවද, කළ යුතුව ඇති හෙයින්
ශිල්ප උගනිමු ඉතින් දුක් ගීත ගයමිනා

(අළුත් කෑල්ල)
දිව රවටවා හෝ නීරස අහර කකා
රන් බග් ගසා නිදමින් පින් පව් නොතකා
ගජයක් ගසා වැරහැලිවල අඩුව මකා
ඇල්මක් නැතත් උගනිව් ඉදිරි වැඩ තකා෴

අඟහරුවාදා, බ්‍රහස්පතින්දා සහ සෙනසුරාදා දිනවල කතන්දර බ්ලොගයේ මේ කයි-කතන්දර පල කෙරෙනුයේ 2011 සැප්තැම්බර් සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවෙනි.

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
(*)මෙතන දී, අර බත ගැන කියල තියෙන කතාව මේකයි.

මං පේරාදෙනියේ දී බත් කාපු මාකස් ප්‍රනාන්දු, අක්බාර්, වූස්, ගෙම්බා වගේ හැම කැන්ටිමකමත්, බත් අම්මලා විකුණපු බත් පාර්සල් වලත් තිබුනේ එක හා සමාන නීරස, ඇට ලොකු හාල් ජාතියකින් උයපු බත්. ගෙදරදී, මිල්චාට්, රතු කැකුළු සහ සම්බ කාල පුරුදුවෙලා තිබුණු මට මේ බත් නං දිරෙව්වෙම නෑ.

(පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ පළමු වසරේ දී මා විසින් ලියන ලද ඉහත පදවැල ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ බිත්ති පුවරුවේ මුල්වරට පලකරන ලදුව දෙවන වසර අවසානයේ දී හස්තද්වාරයෙන් එලිදක්වන ලද හන්තානේ කඳු පාමුල කාව්‍ය සංග්‍රහයට ඇතුලත් කරන ලදී.)

(image: http://artofthaimassage.com/page/2/)

පරිප්පු හොද්දා - Dining @ Sangamtta Hall, Peradeniya

අපේ කාලේ පේරාදෙනියේ නේවාසිකාගාරවල නැවතිලා හිටිය සමහර කොල්ලෝ දවල්ට, රෑට භෝජනාගාරයේ දී කන්න ගිහින් මුළු මුදල ගෙවලා බත් පිඟානක් අරගන්නේ නැතුව ඒකෙන් 25%කටත් අඩුවෙන් ගෙවලා වෙන කෙනෙකුගේ පිඟානට "අඩු"වක් ගැනීම ගැන ලියපු කතන්දරේ මතකයි නේද?

මෙහෙමෙ "අඩු" කාපු සියළු දෙනාව සියළු දෙනාවම ඒක කලේ මුදල් පිරිමසා ගන්න බවට කිසිම සැකයක් නෑ. දෙමව්පියන් ගේ එවන සල්ලිවලින් යැපෙන ගමන් පූර්ණකාලීනව ඉගෙන ගන්නව කියන එකත් ලේසි වැඩක් නෙමේ ජීවිතයේ ඇතිවෙන අවශ්‍යතා ගැන බලන කොට.

එහෙම "අඩුව" ගහලා ඉතුරු වෙන සල්ලිවලින් කෑමෙන් පසු අතුරු පස විදියට සිගරුට් එකක් ගහන උනුත් හිටියා. එහෙම බැලුවොත්, තමන් අරං සිගරැට් නොබී, අනුංගෙන් බට් එක ඉල්ලගෙන බොන උං පවා කොච්චරක් කියල හිටියද?

නේවාසිකාගාරයේ කැෆටේරියා එකෙන් කනවයි කියලා හැමදාමත් මුං ඇටයි, රාබුයි, කොල ගෝවා මැල්ලුමයි කන්න පුළුවනියැ.

ඉතිං කොල්ලෝ හුඟ දෙනෙක් පුරුදු වෙලා හිටිය විශේෂයෙන් ම සති අන්තයේ රෑට සංඝමිත්තා හරි රාමනාදන් වගේ කෙල්ලන් ගේ හෝල් එකකට ගිහින් කන්න. මේ තැන් දෙකේම ගෝදම්බ රොටි කන්න පුළුවන්. පරිප්පු එක්ක රොටි දෙකක් කෑවොත් මස් කෑම එකකට වැඩිය සුළු ගාණයි වැඩිපුර යන්නේ.

ඊටත් වැඩිය වැදගත් දේ තමයි සංඝමිත්තා භෝජනාගාරයේ කැෆටේරියාව කරපු මුදළාලි "අඩු"වලට සල්ලි ගත්තේ නැති වීම.

කෙල්ලෝ බහුතරයක් දෙන බත් එකෙනුත් බාගයයි නේ කන්නේ. ඉතිං, මුදළාලි ට "අඩු" නිකං දෙන එක ලොකු දෙයක් නෙමේ. ඇත්තටම කියනව නං පොඩි ඇඩ්වටයිසින් ටූල් එකක්.

ඔන්න දවසක් අපේ කට්ටියක් ගියා සංගමිත්තා හෝල එකට රෑට කන්න. මෙතන කැෆටේරියා එකේ මුදලාළි ගේ ගොදම්බ රොටී වලට අමතරව, ඉඳි ආප්ප හෙමත් තිබුණා.

රොටී දෙකයි, පරිප්පුයි අරගෙන කාපු අපේ එක පොරක ගේ බඩගින්න ඒකෙන් ඇරුනේ නෑ. ආපහු රොටී අරං කන එකටත්, අළුතින් ම බත් පිඟානක් අරං කන එකටත් වැඩිය හොඳම වැඩේ, මුදළාලි නිකං දෙන බත් "අඩුව" අරං කන එක.

ඉතිං අපේ පොර ගිහිල්ලා මුදලාළිට පිඟාන දීලා "අඩුවක්" ඉල්ලුවා.

මුදලාළි ගේ මතකය හොඳයි. පොරට මතක තිබිලා අපේ මෑන් කෑවේ ගොදම්බ රොටි ය කියන එක.

මුදලාළි කලේ, පිඟානට පරිප්පු හොදි ටිකක් බෙදලා දෙන එකයි.

බත් පිඟන් කාලක් නිකං කන්න ගිහින් පරිප්පු හොඳි ටිකක් විතරක් පිඟානට ලැබුණු අපේ බූවා ට එදා ඉඳලා අපි කියන්නේ "පරිප්පු හොද්දා" කියලයි.

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
දැන් නං "පරිප්පු හොද්දා" ලොකු සිරා පොරක්! හැබැයි තාම මතක ඇති මං හිතන්නේ මේ කතන්දරේ.

නේද මචෝ?

http://curryworld.wordpress.com/)

කයි-කතන්දර ~ ආදරය ගැන කෙටි කවි දෙකක් : Is love short?

මේ දවස්වල ෆේස් බුකියේ මං දැක්කා හයිකු වගේ කෙටි කවි පෝලිමේ ලියවෙනවා ටොන් ගණනේ, මාත් ලයික් කරල ඉන්න මොකක්ද කයියට බර ගෘප් එකක.

හයිකු කියන්නේ නම් එක්තරා මාත්‍රා රටාවකට අනුව බොහෝ විට පරිසරය ගැන ලියවෙන ජපන් කවි විශේෂයක්.

දැන් වගේම කාලෙකට ඉස්සර සිංහල කවියන් අතරත් මේ ආකාරයේ කෙටි කවි විශේෂයක් ඉතා හොඳින් ජනප්‍රිය වෙලා තිබුණා.

මේ ඒ කාලයේ මංතුමා ලියපු කවි දෙකක්.

මේ කවිවලත් තේරුම වගේම පොඩි පහේ ආකෘතියකුත්, තාලයකුත් තියෙනවා!

ඒ එක්කම කියන්න ඕනෑ, පුංචියට, කොටට, තිබුණයි කියල මේ කෙටි කවි ලියනවාය කියන්නේත් ලේසි වැඩක් හෙම නං නෙමේය කියන එක.

1. ප්‍රහේලිකාව
ලොවෙහි සියළු දුක් දොම්නස්
මැද සැනසුම
ආදරයයි

ලොවෙහි සියළු සැනසුම් මැද
දුක දොම්නස
ආදරයයි෴

2. ආදරය සහ ජීවිතය
ආදරය සුන්දරය
ආදරය නොහඳුනන්නන්හට නොව
ආදරය හඳුනන්නන්හට

ජීවිතය කටුකය
ආදරය නොකරන්නන්හට නොව
ආදරය කරන්නන්හට෴

අඟහරුවාදා, බ්‍රහස්පතින්දා සහ සෙනසුරාදා දිනවල කතන්දර බ්ලොගයේ මේ කයි-කතන්දර පල කෙරෙනුයේ 2011 සැප්තැම්බර් සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවෙනි.

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
මගේ මිතුරෙක් මට ඊයක් එවලා තිබුණා මං කතන්දර මාතෘකාවේ සිංහල පදය ඉංගිරිසියට පරිවර්තනය කරන විදිය හරි නෑ කියලා.
මං පොරට කියලා යැව්වා, ඒ සේරම (මාතෘකාවේ දෙකොටසමයි, කතන්දරයයි, ප/ලියයි) කතන්දරයේම කොටස් බව!


(පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ පළමු වසරේ දී මා විසින් ලියන ලද ඉහත පදවැල ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ බිත්ති පුවරුවේ මුල්වරට පලකරන ලදුව දෙවන වසර අවසානයේ දී හස්තද්වාරයෙන් එලිදක්වන ලද හන්තානේ කඳු පාමුල කාව්‍ය සංග්‍රහයට ඇතුලත් කරන ලදී.)

(image: http://www.themattefinish.com/blog/tag/too-many-electronics/)

මුදළාලි ගෙ මෝඩ පුතා - A case for private universities!

පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල ගැන විවිධ අදහස් ආපහු ඇහෙන්න පටන් අරන්. මේ දවස්වල නං ඒකට මූලික හේතුව වෙලා තියෙන්නේ මාලඹේ දාලා තියෙනවා ය කියන ඇම්බීබීඇස් දෙන ස්ථානයයි.

අපේ යුනිවසිටි කාලේත් ඔය වගේ කචල් තිබුණා විටින් විට. ඇම්බීබීඇස් දෙන තිප්පොලවල් ගැන විතරක් නෙමේ පොදුවේ පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල ගැන.

ඒ වෙන කොට උසස් අධ්‍යාපන පනතට කරලා තිබුණු සංශෝධන නිසා පෞද්ගලික ආයතනවලට උපාධි දෙන්න බලතල පවරන්න ආණ්ඩුවට බලය ලැබිලයි තිබුනේ.

මේ සංශෝධනවලට එරෙහිව මහා විරෝධතා ව්‍යාපාරයක් පටන් ගත්තා අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මංඩලය හෙවත් අපි කියපු විදියට අයියුඑස්එෆ් එකෙන්.

පේරාදෙනියේ අපි පිහිටුවලා තිබුණු ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරී කමිටුව හෙවත් ඒසී එකෙන් ඒ හා සම්බන්ධ වැඩකටයුතු කරන්න පටන් ගත්තා.

විශ්ව විද්‍යාලයම පුරා විතරක් නෙමේ ඒ දවස්වල පේරාදෙනියේ ඉඳලා නුවරටමත් අපි පෝස්ටර් ගහනවා. සිගරට් බට් එක තීන්තවල ඔබලා, අලි මුඩුක්කුවෙන් ගන්න පෝස්ටර් කඩදාසිවල අකුරු අඳින එක හරිම ජොලි වැඩේ.

මේ දවස්වල අපි හිටපු නේවාසිකාගාරයේ තිබුණු කැෆටේරියා එක කලේ හොඳ ජොලි මුදලාලි කෙනෙක්. නියම කට්ට පෙනුමක් තිබුණු හින්දා කොල්ලෝ පොරට කාඩ් එකක් ගහලා තිබුණා නරියා මුදළාලි කියලා.

නරියා මුදළාලි ගැනත් කන්දරයක් දෙකක් තියෙනවා පස්සේ කියන්න. ඒත් මේ අද කතන්දරේ මුදලාලි ගේ පුතා ගැනයි.

මුදලාලි කොල්ලාත් උදේ හවා හිටියේ අක්බාර් එකේ කැෆටේරියා එකේම තමයි. මුදලාලි තාත්තා එතන නැති වෙලාවට කැෂියර් වැඩේ කලේත් පුත්‍ර රත්නයයි.

පොර අනිවාර්යෙන්ම අපිට වඩා බාල එකෙක්. ඒත් ඉස්කොලේ යන පාටක් නම් පේන්න තිබුනේ නෑ. සමහර විට ඕලෙවල් වලින්ම ඉස්කෝලෙන් අස්වෙලා තාත්තා ගේ බිස්නස් එක පුරුදු වෙන්න පටන් ගන්න ඇති. කොහොම වුනත් තාත්තා වගේ නෙමේ ටිකක් මෝඩ පාටක් තමයි කොල්ලාගේ මූණේ තිබුනේ.

සමහර විට මේ බත් තම්බන රස්සාවට තිබුණු අකමැත්ත හින්දා ඇතිවුණු දුක මූණෙන් පිළිබිඹු වුණා වෙන්න ඇති.

ඔන්න එක දවසක් අපි මහා පන්ති වර්ජනයක් කරළා, පිකටින් කරලා, විශ්ව විද්‍යාලය පුරා පෙළපාලියක් ගිහින්, ගලහ හන්දියේ රැස්වීමක් තියලා අන්තිමේදී දවල්ට කන්න අක්බාර් එකට ආවා.

මුදළාලි හිටියේ නෑ. කැෂියර් එකේ හිටියේ පුත්‍රයා.

පොර හිටියේ මාර ජොලියෙන් බව පෙණුනා. අර මූණේ මෝඩ පාට පැත්ත පලාතේවත් නෑ.

පස්සේ තමයි අපිට වැඩේ තේරුණේ!

කවුන්ටරේ දෙපැත්තේ තියෙන සින්ක් දෙක ලඟ ලොකු නෝටිස් බෝඩ් දෙකේ මහා පෝස්ටර් දෙකක් ගහලා.

දෙකේම තිබුණේ එකම සටන් පාඨය.

මුදළාලි ගෙ මෝඩ පුතුට
සල්ලිවලට උපාධියක්!  

-කතන්දරකාරයා

(image: http://www.thebadgeronline.co.uk/?p=183)

පේරාදෙනියේ මාකස් ප්‍රනාන්දු ශාලාවේ සිට ලියමි : Homesickness

මේ කවියත් මං පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ගතකළ මුල් සති දෙක ඇතුලත ලියපු එකක්.

මං හිටියේ මාකස් ප්‍රනාන්දු ශාලාවේයි. එතන ඉඳන් ගඟෙන් එගොඩ ෆැකල්ටියට යනවා කියන්නේම මාර රැග් එකක්.

ඇයි ඕයි, අක්බාර් එකේ ඉන්න වුන්ට විනාඩි දෙකක්වත් යන්නේ නැති ගමනට අපිට විනාඩි විස්සක් යනවා. තද වෙනවා, නේද?

ඒ මදිවට මාකස් ප්‍රනාන්දු ශාලාවේ කැෆටේරියා එක නොහොත් භෝජනාගාරය වහලා එලියේ පොඩි කඩ කෑල්ලක් විතරයි තිබුනේ. කියල වැඩක් නෑ.

ඉතිං ළමයි, ඔය හේතු නිසාද මන්දා මං ගිය බ්‍රහස්පතින්දා දාපු කවිය වගේම මේ කවියත් ටිකක් දුකෙන් ලියපු එකක්. හැබැයි හැමදාම ඔහොම ඔය දුක තිබුනේ නෑ. එක්කෝ මං දුකට හුරු වුණා, නැත්තං අට්ට ලෝක චක්කරේ කැරකුණා අනිත් පැත්තට.

දැන් කියවන්න කෝ පදවැල.

ජීවිතය

භෝජනාගාරයේ පෝලිමේ හිරවෙලා
ලැබගන්න බත්පතින් කුසගින්න නිවෙනවා
රස නහර පිනා යන ගෙදර බත සිහිවෙලා
නොදැනුවත්වම වගේ නෙත කඳුළු පිරෙනවා

කඳු නැගල, කඳු බැහැල ගත වෙහෙස දැඩි කරන්
උදයෙන්ම පෝලිමේ කම්මලට ඇදෙනවා
පරබසින් උගැන්වෙන දෙසුම් සවනෙහි හෙලන්
දේශණාගාරයේ නිදිකිරා වැටෙනවා

ඇල්මැරුණු තේ එකෙන් ගත වෙහෙස නිවාගෙන
හිරු බසින සැඳෑවේ කුටිය වෙත ඇදෙනවා
හිත වෙහෙස කෙසේ හෝ නිවන්නට සිතා ගෙන
හැකිතරම් ඉක්මනින් ගුලිවෙලා නිදනවා

සීතලේ මිරිකෙමින් රෑ කලේ නිදන විට
සිහිනයෙන් ගෙදර ගොස් ඉන්න හැටි පෙනෙනවා
පූරුවේ පවක් යැයි සිතාගෙන සැනසිලා
ජීවිතය දුකක් බව පසක්කර ගන්නවා෴

අඟහරුවාදා, බ්‍රහස්පතින්දා සහ සෙනසුරාදා දිනවල කතන්දර බ්ලොගයේ මේ කයි-කතන්දර පල කෙරෙනුයේ 2011 සැප්තැම්බර් සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවෙනි.

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
සාහිත්‍ය මාසය පිටින් දාලා මං ලියපු කවි විතරක් පල කර කර ඉන්නේ නැතුව පොත් ගැනත්, පොත්වල කවි ගැනත් ලියන්නට හිතී ඇති බව සතුටින් දන්වමි.

(පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ පළමු වසරේ දී මා විසින් ලියන ලද ඉහත පදවැල ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ බිත්ති පුවරුවේ මුල්වරට පලකරන ලදුව දෙවන වසර අවසානයේ දී හස්තද්වාරයෙන් එලිදක්වන ලද හන්තානේ කඳු පාමුල කාව්‍ය සංග්‍රහයට ඇතුලත් කරන ලදී.)

(image: http://www.dailynews.lk/2010/03/27/fea60.asp)

පේරාදෙනියේ කයි-කතන්දරයක් : Down the memory lane

යුනිවසිටි ගිය කොයි කෙල්ලත්, කොයි කොල්ලත් ඒ ගමන යන්නේ සෑහෙන්න බලාපොරොත්තු හිතේ තියා ගෙනයි. ඒ ලෙවල් කරන කාලේ කාපු කට්ට නිසා, ඇත්තටම හිතෙන්නේ දැන් ඉතිං ජීවිතේ මල් කියල තමයි.

ගිහිල්ලම බලන්න ඕනෑ ඒකේ රඟේ!

මෙන්න මං පේරාදෙනියේ ගිහින් සතියකින් දෙකකින් ලියපු තවත් කවියක්.

සරසවි සිහිනය බිඳී
(සරසවියට පැමිණි නවකයෙකු ගේ සිතුවිල්ලක්)

අනාගතය ගැන මියුරු කල්පනා
හද තුල ගොනුකර තුටු වූ සිතැතිව
ආවෙමි දුක් කරදර සැඟ මැඩගෙන
සිතේ මැවී තිබු සිහින ලෝකයට

නැත මා සිතු ලෙස කුමර කුමරියන්
මිහිරෙන් සතුටෙන් සැපෙන් හිනැහිලා
ආමාශයෙ දුක් ගින්න නිවන්නට
සියළු දිරිය වීරිය යොදවනු මිස

සිසිල් සුළං පොද සාපයක් වෙලා
උසැති කඳු මුදුන් සාපයක් වෙලා
සොබා දමේ කිසි සොඳුරු බවක් නැත
දකින හැම දසුන් තිත්ත රස වෙලා

මේ මා සිත තුල මැවු ලොව නොවේය
මේ මා එන්නට පැතු ලොව නොවේය
කුරිරු බවක් මිස සොදුරු කමක් නැත
වටහා ගත්තෙමි මම ද යථාර්තය!෴

අඟහරුවාදා, බ්‍රහස්පතින්දා සහ සෙනසුරාදා දිනවල කතන්දර බ්ලොගයේ මේ කයි-කතන්දර පල කෙරෙනුයේ 2011 සැප්තැම්බර් සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවෙනි.

-කතන්දරකාරයා

(පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ පළමු වසරේ දී මා විසින් ලියන ලද ඉහත පදවැල ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ බිත්ති පුවරුවේ මුල්වරට පලකරන ලදුව දෙවන වසර අවසානයේ දී හස්තද්වාරයෙන් එලිදක්වන ලද හන්තානේ කඳු පාමුල කාව්‍ය සංග්‍රහයට ඇතුලත් කරන ලදී.)

(image: http://www.liriandersson.com/)