ඉන්න ටිකේ ඉඳිමු සුදෝ

මරණය තණ අග පිණි බිදු වැන්නේ කියල කියන එකේ අර්ථය හොඳට ඇඟට කාවදින්නේ කවුරු හරි ටිකක්වත් දන්න කෙනෙකු ගේ මරණය ඇහුණු වෙලාවටයි.

උපදේශණාත්මක බ්ලොග් එකක් කරපු කුමුදු මිය ගිහින්.

මේ ආරංචිය දැකපු මොහොතේම මං අද පල කරන්න ගිය කතන්දරය පොඩ්ඩක් පැත්තකට දාල වෙන දෙයක් කරන්න හිතුව.

මාත් වතාවක් මැරෙන්න ගිය මිනිහෙක්. දිව්‍යලෝකෙ ලඟටම ගිහින් තමයි ආපහු හැරිල ආවේ.

ඒ කතන්දරේ මෙහෙම කියන්න බෑ. හැබැයි මං පොඩ්ඩක් ඉඟි කළා කලින් දවසක මේ ගැන.

ඒ සේරටම හරියන්න මෙන්න ඒ ගැන ලියපු කවි පන්තියක්.

කවි ටික තේරෙන්නේ නැති නං මට කියන්න. පස්සෙ දවසක ගද්‍යයෙන් ලියන්නම්.

දවස තාමත් තරුණයි
=============
කපා දැමූ රඹ කඳ මෙන් වැටුනි ඇද
දපා එලෙස සිටියෙමි තණ පිටිය මැද
සැපා කියා දිය කෙළි විඳි කටක රද
තොපා දුන් ඔවා මට මිත අකැප විද

බඳවා රැහැන් ඉඳිකටු ලා දුබල ගතේ
හඬවා සයිරනය ඉගිළුනි ගිලන් රතේ
කැඳවා යන්න ආ මරුවා සිනාසෙතේ
වඩවා විරිය ගත දිරි ඉපිදවිමි සිතේ

නහර තුල බැඳුණු කාරම් බලය දිදී
නතර කළා හදවත ගත සිසිල සැදී
වැතිර සිටි මගෙ ම රුව නිසසලව බැඳී
අතර තුර බැලූවෙමි සිට අහසෙ රැඳී

සිව් සාලිස් වසක ගතවෙන දිවි මගෙහී
ලිව් කවි මිසක කළ පොතකුදු නැති සඳෙහී
පව්! පුතු සිතෙන් යයි පිය මතකය ගිලිහී
එව් සිතුවිලි රැසින් ඇතිවිය දිරි සිතෙහී

එන් නට බැහැ තවම දාතම පැමිණ නැත
යන් නට පෙර කළ යුතු වැඩ අපරිමිත
සන් කර මරු යවා ආපසු එලොව වෙත
සන් සුන් ගත තුලට යලි වැද ගතිමි මිත

වැතිර ඇඳක දැඩි සැලකුම් ඒකකයේ
වයර ලා අතේ නාසයෙ ගෙලේ ලයේ
නිතර සිහින මැද ඔසු බල දරා කයේ
සසර කළ පවද ඒ ලෙස ගෙවී ගියේ

කුමුදු පින්තු ට දුකින් තොර සදාකාලික සැනසුම ලැබේවායි පතමු.

-කතන්දරකාරයා