මගෙ තනියට උඹ අඬපං බකමූණෝ - Great expectations may lead to great disapprointments

මේකත් කොල්ලෝ හුඟ දෙනෙකුගේ පොදු අත්දැකීමක් වෙන්න ඕනෑ.

හැබැයි මොබයිල් ෆෝන් නැති කාලේ.

කොහේ හරි බස් හෝල්ට් එකකට වෙලා වාතවෙවී ඉන්නවා. අන්තිමේදී හිතේ දුක දරාගෙන ගෙදර යනවා.

මෙන්න මං වයස විසි දෙකේදී විතර ලියපු කවියක්.

මගෙ තනියට උඹ අඬපං බකමූණෝ

ගිණි ගහනා සැඩ හිරු එළියේ
පැය ගණනාවක්
කකුල් රිදෙනතුරු
හිස කකියනතුරු
ගිණියම් ලෝකය සිරුර දවනතුරු
නොසැලී නොපැකිල
පදික වේදිකාවේ සිරගත වී
(ගත සිත නලවන කඳුකරයේ නොව
කොළොම් පුරේ)
බලා සිටියමුත් ඇය හමුවෙනතුරු
නැත ඇය ආවේ.. .. ..
බිඳුණු සිතින්
සහ රිදුණු හදවතින් කාමරයට විත්
කකියන ඇඟපත සයනෙහි සතපා
වෙහෙස නිවන්නට
වහලේ උළුකැට ගණිමින් සිටියෙමි
යට ලීයෙන්වත් නෑ ඒ මොහොතේ
නාරිලතා මල් පිපුණේ!
මගෙ තනියට උඹ අඬපං
බකමූණෝ

(පේරාදෙනිය ඉංජිනේරු පීඨ කලාකවයේ නිර්මාණ පුවරුවේ මුලින්ම පල විය. පසුව මවිසින් හස්තද්වාරයෙන් ප්‍රකාශනය කරන ලද "මායාවෝ" කෘතියට අඩංගු කරන ලදී)

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
අද තමයි මුල්වරට කයි-කතන්දරයක මාතෘකාව සහ ඔරිජිනල් කවියේ මාතෘකාව එකම වුණේ!


(image: http://www.janbrett.com/mitten_masks_the_owl.htm)