Showing posts with label කාර්. Show all posts
Showing posts with label කාර්. Show all posts

Wednesday, 22 June 2011

කතන්දරකාරයා ගේ "අයි නෝ ද ලෝ" - I know the law!!!


කාර් කට්ටක් ගන්න තිබුණු මගේ සුළු ධනේශ්වර සිහිනය සැබෑ කරගත්තත් ඒක අන්තිමේ දී නතර වුනේ හිර කූඩුවෙන්...!!!

මේ කියාගෙන යන්නේ ඒ මෙගා සීරීස් එකයි.

මැටනිටි ලීව් හිටි කතන්දර හාමිනේව පඩි ගන්න එක්කගෙන යන වෙලේ ස්පීඩ් කරල වැදුණු දඩ කොලේ උසාවිය දක්වාම ගියා. උසාවියේ දී හම්බ වුණු ලෝයර් කාක්කන්ගෙන් මුලින් පාර බේරිලා ඇතුලට ගිහින් නඩු අහනව බලන් හිටියත්, දෙවෙනි පාරටත් මෙන්න බොලේ මුං දෙන්නෙක් මාව වටකර ගත්තා.

"සෝ, ආ යූ ගොයින් ටු ඇපියර් විතවුට් අ ලෝයර්?" (උඹ නඩුවට ඉන්නේ ලෝයර් කෙනෙක් නැතුවද)

"යර්ස්, අයෑම් ගොයින් ටු ප්ලීඩ් ගිල්ටි ෆෝ ද චාජස් එනි වේ. අයි තින්ක් අයි කැන් ඩූ ඉට් මයි සෙල්ෆ්!" (මං කොහොමටත් වරද පිළිගන්න නේ යන්නේ, ඕක මටම කරගන්න පුළුවන්)

"යූ නෝ, දිස් ජජ් ඉස් අ වෙරි ටෆ් ජජ්. හී මයිට් ෆයින් යූ ඊවන් තවුසන්ඩ් ෆයිව් හන්ඩ්රඩ්. යූ ආ ඉන් සේෆ් හෑන්ඩ්ස් විත් වන් ඔෆ් අස් ඇපියරින් ෆෝ යූ." (දන්නවද, මේ නඩුකාරයා හරිම තදින් ඉන්න කෙනෙක්. උඹට රුපියල් එක්දාස් පන්සීයක් වුණත් දඩ ගහන්න ඉඩ තියෙනවා. අපි එක්කෙනෙක් පෙනී හිටියොත් කෝකටත් හොඳයි)

මුං දෙන්නා කියන්නේ ඇත්ත. ඔය නීති කියන ඒවා මහා අවුල් වියවුල් සහිතව, ලූප් හෝල් හෙම දාලා, හංගලා හදලා තියෙන්නේ, මේ ලෝයර්ස් ට ජොබ් හදල දෙන්නනේ. සාමාන්‍ය පුද්ගලයින්ට තියෙන හොඳම වැඩේ තමයි, නීතීඥයෙක් මගින් උසාවියේ දී තමන්ව නියෝජනය කරන එක!

සාමාන්‍ය පුද්ගලයින් ට එහෙම තමයි. හික්ස්...!!!

මං කලේ මුං දෙන්නව බ්‍රෂ් ඕෆ් කරල ආයෙත් උසාවිය ඇතුලට යන එකයි.

ඔන්න ඔය වෙලාවේ තමයි මං දැක්කේ අපේ ට්‍රැෆික් බ්‍රාන්ච් ඕ.අයී.සී මහත්තයා ඉන්නවා උසාවියේ ඉස්සරහ. තාම නඩුකාරය ආපහු ඇවිත් නෑ. වෙලාව දොළහටත් ලඟයි. ඉතිං මං ගියා ඕ.අයි.සී. ට පොඩි චැටක් දාන්න.

"කීයටද මගේ කේස් එක?"

"මහත්තයා ගේ එක තියෙන්නේ අපේ ලයිස්තුවේ උඩින්මයි. හැබැයි තව පැයක්වත් යාවි."

පොර මට පෙන්නුවා ලොකු කොළයක් චාජස් ලියල තියෙන.

නම: කතන්දර කාරයා
චෝදනාව: අංක XX ශ්‍රී 4954 දරණ මෝටර් රථය අධික වේගයෙන් පැදවීම

මට ටක්ගාල නෝට් වුණා අප්සෙට් එක.

"මේ මගේ කාරෙකේ නම්බර් එක නෙමේ නේ! මගේ එක 4945 නේ!"

"ආ, ඇත්තද? එහෙනං අපිට වැරදිලා!"

"ඉතිං?"

"දැන් කරන්න දෙයක් නෑ. මේක උසාවියේ ලයිස්තුවට දාලත් ඉවරයි. මං කියන්නං, මහත්තයා සද්ද නැතුව වරද පිළිගන්න. ඕක දැන් මෙතන ඇදලා වැඩක් නෑනේ?"

"හොඳයි, හොඳයි!"

මං ආපහු බංකුවෙන් ගිහින් වාඩි වුණා. නඩු අහන්නත් පටන් ගත්තා. හැබැයි දැන් මගේ කල්පනාව වෙන අතක.

මට ඔන්නං පුළුවන් මේ දාල තියෙන චෝදනාවට නිවරදකරු කියල කියන්න. ඒ එක්කම නිවරදකරු කියල ඔප්පු කරන්න. මොකද ඔය කියන 4954 වාහනේ මං එළවනව තියා ඇස් දෙකටවත් දැකල නැති හින්දා!

නඩුව ෆයිල් කරල තියෙනවා වැරදි හින්දා නඩුව විසි කරල මාව නිදහස් කරන්න වෙනවා!

කොහොමද මගේ ටිකිරි මොළේ?

නමුත් මේ කේස් එක මට තනියම හැන්ඩල් කරන්න පුළුවන් වෙයිද? අර ලෝයර් කොල්ලෙක්ව ගත්තනං හොඳ වගේද?

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
ටිකිරි මොළේ කෙසේ වෙතත් මං අන්තිමට කූඩුවේ වැටිලයි නතර වුනේ.

ඒ උද්වේගකර, දුක්බර, ශෝකජනක කතන්දර කෑල්ල මේ මෙගා එකේ ඊලඟ එපිසෝඩ් එකෙන් (උසාවියේ දී බොරු කියූ කතන්දරකාරයා කූඩුවේ වැටේ!) බලාපොරොත්තු වෙන්න.

(image: http://www.simpsonstrivia.com.ar/)

Wednesday, 15 June 2011

කතන්දරකාරයා ස්පීඩ් කර අහුවෙයි - Kathandarakaraya caught speeding


මේ සිද්ධිය වුනේ කතන්දරකාරයා වීරයා සේ රතු කොරොල්ලා කාරෙකෙන් රෝස බබෙක් ගෙදර ගෙනල්ලා සති තුනකට විතර පස්සේයි.

බබා හම්බවෙන්න ඉතිං කතන්තර හාමිනේ මැටනිටි නිවාඩු ගත්තනේ මාස තුනක් විතර. මැටනිටි නිවාඩු කියන්නේ දන්නවානේ මුළු පඩියම ලැබෙනවා.

මේ කියන කාලේ කතන්දර හාමිනේ ගේ වැඩපොලේ පඩි බැංකුවට ගෙවන ක්‍රමයක් තිබුනේ නෑ, මගේ වැඩපොලේ කළා වාගේ. අර ඉස්සර මං බොසී යටතේ වැඩ කරන කාලේ වගේ ලියුම් කවරෙක දාලා දෙන මාසේ පඩි පැකට්ටුව වැඩපොලේ දී ම අත්සන් කරලා ගන්න ඕනෑ.

ඉතිං නිවාඩු පිට බබා ගේ වැඩ කටයුතු කරගෙන ඉන්න කතන්දර හාමිනේව පලමුවෙනි මාසේ පඩි පැකට් එක ගන්න වැඩපොලට එක්කගෙන යන්න මං බාර ගත්තා.

එදා මට හවස පොඩි වැඩක් තිබුණු හින්දා මං ප්ලෑන් කලේ හාමිනේව රතු කොරොල්ලා කාර් එකේ එක්කගෙන ගිහින්, ඒ වැඩෙන් පස්සේ ආපහු ගෙනත් ගෙදර දාලා, මං වහාම බස් එකේ මගේ වැඩ පොලට යන්නයි.

ඔන්න අපි දෙන්නා පිටකෝට්ටේ පැත්තේ ඉඳලා ඇවිල්ලා වමට හරෝලා දැම්මා පාර්ලිමේන්තු පාරට බොරුල්ල පැත්තට යන්න.

වෙන වෙලාවට මේ පාර නිකං කාර් පාක් එකක් වගේ නේ. මේ වෙනකොට වෙලාව නමය විතර වෙලා නිසා මෙලෝ සතෙක් නැති ගානට පාර හිස්.

මංතුමා ඉතිං සීඝ්‍රයෙන් බොරුල්ල බලා යන්න පටන් ගත්තා.

ඔය හරියේ තියෙන පොඩි පාලම පහුවෙච්ච ගමන් වගේ මෙන්න බොලේ එක පාරටම පොලිස්කාරයෙක් පැන්නෙ නැතෑ කාර් එක ඉස්සරහට. මං වහාම කාර් එක නැවැත්තුවා.

පොර ඇවිල්ලා මා දිහා කාර් එකේ වීදුරුවෙන් බලලා ඇහැව්වා මෙහෙම.

"මහත්තයා දන්නවාද මේ පාරේ ස්පීඩ් ලිමිට් එක?"

මං කොහොමද ඕවා දන්නේ පාරේ ඒවා දන්වන බෝඩ් ගහල තිබුනේ නෑනේ.

"පැයට කිලෝ මීටර් හැටයි?" මං කිව්වා.

"වැරදියි, පැයට කිලෝ මීටර් හතලිහයි. මෙන්න මහත්තයා ගිය ස්පීඩ් එක."

පොර මට පෙන්නුවා ලේසර් ගන් එක. ඒකේ කොල පාට ඉලක්කමින් තිබුණා 64 කියලා.

ඉතිං මොනවා කරන්නද? පොර මගේ ලයිසොම අරගෙන, ඒකට තුණ්ඩුවක් දීලා, ස්පීඩ් කළ එකට දඩ කොලයක් ලියලා දුන්නා.

දඩ කොලේ ලැබුණාම මට නිකං පොඩි වීරකමක් වගෙයි දැනුනේ. මොකද ස්පීඩ් කරලත් අහුවුණු සීරීයස් ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක් නේ.

නමුත් සත්‍යය තමයි පැයට කිලෝ මීටර් 64 කියන එක ඒ පාරේ හැටියට අන්තරාදායක ස්පීඩ් එකක් නොවෙන බව. මං මේ කියන්නේ කොළඹ තියෙන හොඳම පාරක් ගැනනේ.

නමුත් ඉතිං ඔය කතා වැඩක් නෑනේ අපිට තියෙන්නේ දඩ කොලේ ගෙවලා දාලා, ඒක පෙන්නලා පොලීසියෙන් ලයිසොම ආපහු ගන්න එකයි.

ගෙවන්න නං තිබුනේ රුපියල් දෙතුන් සීයක් විතරයි! මං හාමිනේව අරගෙන ආපහු ගෙදර එන ගමන්ම ගියා බොරැල්ලේ තැපැල් කන්තෝරුවට මේක ගෙවල දාන්න. බුදු අම්මෝ එතන තිබුණු පෝලිම. ආපහු වැඩට යන්නත් තිබුණ හින්ද මං ඒ වැඩේ පහුවදාට කල් දැම්මා.

හැබැයි ඉතිං ඒ දවස්වල ගෙදරයි, වැඩපොළෙයි, තිබුණු කළබළකාරී තත්වය හින්ද ද කොහෙද මට ඔය දඩ කොලේ ගෙවල දාන එක සති කීපයක්ම අමතක වුණා. ඔන්න එක දවසක් මතක් වෙච්ච වහාම මං ගියා අර ටවුන් හෝල් එක ලඟ තියෙන තැපැල් කන්තෝරුවට ඒක ගෙවන්න.

එතන කවුන්ටරේ හිටිය පොර කියපි, මේක ගෙවන්න බෑ දැන් කල් ගෙවිලය කියලා.

"බුදු අම්මෝ, දැන් මොකද කරන්නේ?" මං කෙලින්ම ගියා වැලිකඩ පොලීසියට.

විස්තරේ කිව්වහම, එතන ට්‍රැෆික් ඕඅයිසී කියපි, "දැන් ඉතිං කරන්න දෙයක් නෑ. අපිට මේක උසාවියට දාන්න වෙනවා. උදව්වක් හැටියට හැකි ඉක්මනින්ම දාල දෙන්නං!" කියලා.

දැන් ඉතිං පලයංකෝ උසාවි, මේ පොඩි කේස් එකට!

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
අපේ පරම්පරාවේ එකෙක් මීට කලින් කාර් අරං නොතිබුණාට උසාවි ගිහින් නං තිබුණා.

හොඳ වෙලාවට!

ඒ කතාව ඊලඟට.
කතන්දරකාරයා උසාවි සාවියේ

(image: http://ocbizblog.com/)

Monday, 13 June 2011

කතන්දරකාරයා ගේ රතු කොරොල්ලා කාර් එකේ ගෙදර ආ රෝස බබා - A pink baby girl comes home in a red corolla


මගේ කාර් කතන්දර මෙගා සීරීස් එකේ හතරවන කොටසයි මේ ලියන්නේ. මං ලියපු චූ කතන්දර සීරිස් එක වගේම මේ කාර් කතන්දර ටිකත් බ්ලොග් අවකාශයේ කාලාන්තරයක් ම දනන් තුඩ තුඩ රැව් දෙයි කියා හිතෙනවා.

ඉතිං ප්ලෑන් කරලා, ප්ලෑන් කරලා, ගත්තු කාර් එකෙන් මුල දවස්වල මට හරිම ප්‍රයෝජන ගොඩක් තිබුණා. ඒ දිග ලැයිස්තුව මෙන්න මේ පෝස්ට් එකේ දාලා තියෙනවා.

මේ කාර් එක ගන්න මූලිකම හේතුව වුනේ අපි දෙන්නා තුන්දෙනා වෙන්න යන එකට අදාල වැඩ කටයුතු සහ ඉන් පස්සේ පුංචි පවුලේ ප්‍රවාහන පහසුකම් සඳහානේ.

කොහොම හරි මං ලයිසොම අරං මාසයකින් විතර වගේ තමා මේ ටොයෝටා කොරොල්ලා කාර් කට්ටෙන් ගත්තු මුල්ම ලොකු ප්‍රයෝජනේ ගත්තේ. ඒ තමා දරු ප්‍රසූතිය සඳහා හාමිනේ ව හොස්පිටිතාලෙට අරං යෑම.

ඔන්න එදා උදේම හාමිනේ කියපි, "කතී අපි පුළුවන් තරම් ඉක්මනට යමු හොස්පිටල් එකට" කියලා. (කතී කියන්නේ කතන්දර කියන නමේ ෂෝට්න් ෆෝම් එකයි. එහෙම තමයි හාමිනේ මට ආදරේට කතා කරන්නේ)

මළ කෙලියයි කිව්වලු!

අපි බලාපොරොත්තු වෙමින් සිටි ඒ දවස ඇවිල්ලා. මාව වෙව්ලලා ගියා. හාමිනේ ඇඳුම් කැඩුම් ආම්පන්න හෙම බෑග් එකකට සෙට් කරලා නේ තිබුනේ. මාත් දනිපනි ගාලා ඇඳ ගත්තා.

හැබැයි පපුව ඩිග්, ඩිග් ගානවා. ඉතිං මට හිතුනා මේ සසල වූ මානසික තත්වයෙන් ඩ්‍රයිව් කරනවාට වඩා හොඳම දේ තමයි අල්ලපු ගෙදර අංකල්ට කතා කරන එක කියලා.

අංකලුයි ඇන්ටියි දෙන්නත් එදා හොස්පිටල් යන්නයි හිටියේ කොහොමටත්. කොහොම හරි ඔන්න අංකල් ගේ පිහිටෙන් හාමිනේව හොස්පිටිතාලෙට ගෙනිච්චා.

දරුවා පිළිසිඳ ගත්තු දිනේ ඉඳලා සාමාන්‍යයෙන් කරන්න තියෙන ඔය ක්ලින්ක් ආදී කිසිම කටයුත්තකට මං ගිහින් තිබුනේ නෑ. ඔය මහ ඉස්පිරිතාලෙ තියෙන ඇස් වාට්ටුව හරියේමයි හාමිනේ ගේ වැඩපොල තිබුනෙත්, ඒ හින්දා එයාම තමයි ඔය කියන හොස්පිටිතාල කිලිනික් වැඩ කටයුතු සේරම තනියම කර ගත්තේ.

ඒ වුනාට වැඩේ කියන්නේ, හොස්පිටිතාලෙට ගිහින් බැලින්නම් මට මේ තැන හොඳට හුරුයි පුරුදුයි වගේ.

මොකද දන්නවද? මේ "ද සොයිසා වාට්ටුවේ" දී ම තමයි මංතුමාත් මෙලොව එලිය දැකලා තියෙන්නේ!

ඉතිං හාමිනේව ඇඩ්මිට් කරලා, ප්‍රී-නේටල් වාට්ටුවකට දාලා මං වීරයා වගේ කාර් එකේම වැඩට ගියා.

ඔන්න එදා රාත්‍රියේ මං ගෙදර ඉඳලා මරදානට ඇවිත් කාර් එක කිංසි රෝඩ් එකේම පාක් කරලා, හොරෙන්ම රිංගුවා හොස්පිටිතාලේ ඇතුලට. දන්න කියන මෙඩ්ඩෝ කීප දෙනෙක් ඔතන වැඩ කරපු හින්දා අවුලක් වුනේ නෑ.

හරියටම ඒ වෙලාවේ තමයි කතන්දරහාමිනේ තියටර් එකෙන් එලියට එන්නේ. හාමිනේ මා දිහා බැලුවේ අඩ නින්දෙන්. මෙන්න ඒ එක්කම ගෙනාවා අපේ චූටි කෙලි පැටික්කී.

බබා ඇස් දෙක තදින්ම වහගෙනයි හිටියේ. රෝස පාට කම්මුල්. සුදුමැලි පාට චූටි අත්. ඇඟිලි අකුලාගෙන අත් මිට මොලවාගෙන.

මං බලා ඉඳිද්දීම ඇඟේ ඉඳලා අර චූටි අත් දිගේ චූටි ඇඟිලි තුඩු දක්වාම ඇඟ ඇතුලෙන් ලේ ගලාගෙන ඇවිත් සුදුමැලිව තිබුණු අත් සේරම රෝස පාට වුණා.

මං එදා මහ රෑ ගෙදර යනකොට ඒ චිත්‍රය නොමැකෙන ලෙස මගේ හිතේ ඇඳිලා.

පහුවදා උදේම මං ආපහු හොස්පිටිතාලෙට ආවා. උඩ තට්ටුවේ ප්‍රොෆෙසෝරියල් වාට්ටුවේ හාමිනේ ගේ ඇඳ ලඟට ගියා. හාමිනේ නෑ. ටොයිලට් එකට ගිහින්.

මෙන්න බොලේ චූටිම චූටි, රෝස පාට කෙලි පැටියෙක් පැත්තකින් නිදාගෙන ඉඳලා ඇහැරිලා "ඔහෑ! ඔහෑ!!" කියලා අඩනවා.

එදා ඉඳලා, මාසෙකට දෙකකට පස්සේ උප්පැන්නෙට නම දානකං මං කෙලි පොඩ්ඩට කිව්වේ "රෝසි" කියලයි.

දවසකට පස්සේ හාමිනේවයි, රෝසි පැටියාවයි අරගෙන මංතුමා මරදානේ සිට ගෙදර බලා වීරයා සේ ඩ්‍රයිව් කරං ආවා.

හාමිනේව හොස්පිටිතාලේ ගෙනියන දවසේ තිබුණු බය මෙදා නං මගේ සිතේ පැත්ත පලාතකවත් තිබුනේ නෑ.

කතන්දරකාරයා ගේ රතු කොරොල්ලා කාර් එකේ රෝස පාට බබෙක් ගිය කතාව ඔන්න ඕකයි.

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
මගෙයි දුවගෙයි දෙන්නගේම උපන් ගම මරදාන-කොළඹ 10. අපි ඉපදුන "ද සොයිසා වාට්ටුව" තියෙන්නේ කිංසි රෝඩ් එකේ මරදානේ පැත්තෙයි.

මේ වාට්ටුව පාරෙන් අනිත් පැත්තේ හොස්පිටිතාලේ ප්‍රධාන කොටස තියෙන පැත්තේ තිබුණා නම්, අනේ දුවයි මායි දෙන්නම කොළඹ 7-කුරුඳුවත්තේ උපන් දෙන්නෙක් වෙන්න තිබුණා නේද?


මීලඟට - කතන්දරකාරයා ස්පීඩ් කර පොලීසියට අහුවෙයි!

Wednesday, 8 June 2011

කාර් එකේ පැජරොයියෙක් හැප්පෙයි! - Pajero Vs Corolla


අද මං කියන්න යන්නේ කතන්දර පවුලේ කාර් එක ගැන මෙගා සීරිස් එකේ දෙවෙනි කොටස හෙවත් පැජරොයියෙක් කතන්දරකාරයා ගේ කාර් එකට කෙලවපු හැටි ගැනයි.

ඔන්න ඉතිං සල්ලි සල්ලි කියලා බලන්නේ නැතුව, කෙල්ල හම්බවෙන්න කලින් ගත්තු කාර් කට්ට ගෙදර සති දෙකක් ම වේලුණාට පස්සේ මංතුමාට ඩ්‍රයිවින් ලයිසොන් එක ලැබුණාය කියමුකෝ.

හා, හා, පුරා කියල අපි යන්න පිටත්වුනේ හුණුපිටියේ රක්‍ෂණ සංස්ථා කාර්යාලයටයි. ඒ කාර් එක ඉන්ෂුවර් කරන්න. එතන ගිහිල්ලා, ෆෝම් පුරෝලා, කාර් එක පෙන්නලා, සල්ලි ගෙවලා, ඒ වැඩේ කර ගත්තා.

බඩ දරු අම්මාත් කාර් එකේ අරගෙන ගිය නිසා, ටිකක් විතර බයක් ආවත්, ගට්ස් හොඳ හින්දා ඒ ගමන ගිහින් ආවා කරදරයක් නැතුව.

මේ කොරොල්ලා කාර් එකට අමුතුවෙන් හයි කරලා තිබුණා පවර් ෂටර්ස් ඉස්සරහ දෙපැත්තේ ජනෙල් වීදුරු වලට. කාර් එක ගන්න මට හෙල්ප් කරපු මිත්‍රයා කිව්වා මචං මේකේ වයරින් හරි නෑ වගේ අපි මේක පෙන්නමු මගේ කාර් එකේ වැඩ කරව ගන්න ඉලෙක්ට්‍රිකල් බාස් ට කියලා.

ඔන්න අපි කතාවුණා, ඒ සති අන්තයේ ඉරිදා කිරුලපනේ දී හම්බ වෙන්න.

මං ඉතිං උදේම ඇඳ පැළඳ ගෙන කාර් එකේ නැගිලා රජෙක් සේ ආවා නුගේගොඩ හන්දිය පැත්තට කෝට්ටේ ඉඳලා. හන්දියට ඔන්න මෙන්න තියෙද්දී මෙන්න බොලේ එකපාරටම දැම්මෙ නැතෑ, පෙජරෝ එකක් ඔය සුපර් මාකට් එකට කලින් තියෙන හරස් පාරේ ඉඳලා මහ පාරට.

දඩාස්!
ක්රීරීරීරීස්!

බැහැලා බැලින්නං පෙජරොයියා ගේ බුල් බාර් එක මගේ කොරොල්ලා එකේ ඉස්සරහ පැසෙන්ජර් පැත්තේ දොර ඉරලා නිකං යකෙක් ගැහැව්වා වගේ!

මට මාර දුකයි. ඇඬෙන කෙසේ වෙතත් හිනා යන සයිස් එකෙන්.

පැජරොයියා එලවං ආවේ ඩ්‍රැයිවර් කොලුවෙක්. තවත් හාදයෙකුත් හිටියා. ජීප් එක අයිතිකාර මහත්තයා සිංගප්පූරු ගිහින් ලු.

දැන් ඉතිං අපි ඩැමේජ් එක බල බල ඉන්නවා. පැජරොයියා නං යහතිං. ඩ්‍රැයිවර් කොල්ලා බයෙන්. මොකද මහත්තයාත් රට ගිය වෙලේ නේ. ඒ මදිවට, මූ කියන විදියට පැජරොයියා ට ෆුල් ඉන්ෂුවරන්ස් කවර් එකකුත් නැතිලු!

ඔය වෙලේ කොහේද මන්දා ඉඳලා එතනට ආපු පොලිස්කාරයෙක් අපිට කිව්වා වහාම ගිහින් පොලිසියට ඇන්ට්‍රියක් දාන්න කියලා.

හොඳ වෙලාවට මගේ රතු කොරොල්ලා එකේ එන්ජිම තැලිලා තිබුනේ නෑ. ඉතිං අර වයරිං බාස් හම්බවෙන්න යන ගමන පැත්තක තියලා ආපහු හරවං ගියා මිරිහාන පොලිසියට.

පැජරොයියාත් ආවා මං පස්සෙන්.

ඔන්න ඉතිං මං පැමිණිල්ල කට වචනෙන් කියවනවා, පොලිස්කාරයා ලියාගන්නවා. ඔය අතරේ ආවා කෝල් එකක් එතනට.

ඒකට උත්තර දෙන පොලිස්කාරයා ඔව් සර්, ඔව් සර්, කිය කිය ෆුල් ඇටෙන්ෂන් එකේ කියලා මෙන්න බොලේ මට දුන්නා රිසීවර් එක.

බැලින්නං මේ කතා කරන්නේ වෙන පොලිස් වසමක ඒ.එස්.පී. කාරයෙක්. ඒ දවස්වලත් මිනිහ ගේ නම කිව්වොත් හැමෝම දන්නවා. පොර දැන් ඩී.අයි.ජී. කෙනෙක් ද කොහෙද මගෙ හිතේ. මිනිහ ගේ සින්දු නං දැන් අහපු කාලයක් මතක නෑ.

මේ ඒ.එස්.පී කාරයා මගේ කොරොල්ලාවට කෙලෝපු පෙජරොයියා ගේ අයිතිකාර මහත්තයා ගේ හිතවතෙක්. මහත්තයා සිංගප්පුර් ගිහින් බවත්, දවස් දෙක තුනකින් එන බවත්, ආපු ගමන් කටයුතු නිරවුල් කරන බවත් කියන්න ලු මිනිහා මේ මට කෝල් කරන්නේ.

-කතන්දරකාරයා

ප/ලි:
ඒ මොනව වුනත්, මට ඇල්ලුවේ නෑ ඒ පොලිස් ලොක්කා ගේ කතාව.

මං මේ පොලීසියේ පැමිණිල්ලක් දාන වෙලාවේ මේ ඒ.එස්.පී. කාරයෙක් මට කෝල් කරන්නේ ඇයි?

කාර් කතන්දර මෙගා සීරීස් එකේ තුන්වෙනි කොටසත් සමග සිකුරාදා හමුවෙමු.

(image: http://www.caraccidentslawyers.com.au/)